หวังฟ่านแพ้พนัน เพื่อนที่ไปกับเขาเห็นว่าเขาแพ้หนักขนาดนี้ เตือนแล้วก็ไม่ได้ผล รีบกลับบ้านไปตามหลี่ตันให้มาเรียกหวังฟ่าน! หวังฟ่านแพ้จนตาขวางแล้ว เงินเก็บที่ใช้ซื้อบ้านสองแสนก็เสียไปหมด พอหลี่ตันรู้เรื่องนี้เข้าก็โมโหจนต่อว่าหวังฟ่านอย่างหนัก!
หวังฟ่านเลยโกรธจนตบหลี่ตันไปยกหนึ่ง
ใครจะคิดว่าพอหลี่ตันกลับบ้านมาจะกินยาฆ่าแมลงฆ่าตัวตายเสียแล้ว!”
คราวนี้หลังจากรู้ที่มาที่ไปแล้ว ทุกคนก็อดอึ้งไปไม่ได้
พนันนี่นะ!
ไม่ใช่เรื่องดีอะไรเลยจริงๆ
ครอบครัวดีแค่ไหนคุณทำให้ล่มจมได้!
คืนวันข้ามปีแบบนี้…
เล่าพลางทุกคนก็รีบมาที่บ้านหวังฟ่าน
ตอนนี้หวังฟ่านก็ได้สติแล้ว ถูกพ่อเอากระบองมาตีจนร้องโอดโอย ปากก็ร้องว่า “ผมผิดไปแล้ว…ที่รัก ผมไม่กล้าอีกแล้ว ผมผิดไปแล้ว…
พ่อตีผมให้ตายเถอะ!”
หลี่ตันนอนอยู่บนเตียงอีกด้านหนึ่ง หายใจติดขัด สักพักก็เกร็งกระตุก!
พอเฉินชางเห็นว่าผู้ป่วยไม่ได้หมดสติก็พลันดีใจ ไม่ถึงกับเสี่ยงอันตราย ขอแค่กินยาฆ่าแมลงแล้วหมดสติไปย่อมต้องโดนพิษขั้นหนักแน่!
พวกฉินเสี้ยวยวนรีบเดินเข้ามา
หลังจากเฉินชางเข้ามา ทุกคนก็พากันหลีกให้ ส่วนแม่ของหวังฟ่านอยู่ข้างๆ หลี่ตัน ทำอะไรไม่ถูก
