เอ่ยเสียงดังว่า “ช่วยเธอสิ…”
เฉินชางเพิ่งเดินเข้ามา กลิ่นยาฆ่าแมลงที่มีออร์แกโนฟอสเฟตก็ตีกระทบหน้า!
เฉินชางพลันนิ่วหน้า!
เขามองหลี่ตันครั้งหนึ่งรีบถามว่า “หลี่ตัน! คุณได้ยินที่ผมพูดไหม”
หลี่ตันพยักหน้า สีหน้าค่อนข้างน่ากลัว เจ็บปวดมาก มุมปากมีน้ำลายไหลออกมา หน้าตาชวนหวาดหวั่น!
พออ้าปากก็ได้กลิ่นยาฆ่าแมลง!
เฉินชางถอนใจโล่งอก ยังมีสติรู้ตัวดี เห็นเพียงว่าตอนนี้ตัวเธอมีเหงื่อชุ่ม หายใจหอบถี่ ยังเกร็งกระตุกเป็นครั้งคราว!
เฉินชางรีบพูดว่า “คุณกินอะไรไป กินไปเท่าไร นานเท่าไรแล้ว!”
หลี่ตันอยากพูดแต่กลับพูดไม่ชัด เธอชี้ไปที่ขวดบนพื้น
เฉินชางหยิบขึ้นมาดู ไดคลอร์วอส!
เขาอดกลืนน้ำลายไม่ได้!
ด้านแม่ของหวังฟ่านรีบเอ่ยขึ้นว่า “เอ่อ…เหลือไม่ถึงครึ่งหนึ่งแล้ว กินมาสิบนาทีแล้ว!”
เฉินชางผงะไป ปกติครึ่งหนึ่งของขวดนี้ก็หนึ่งร้อยมิลลิลิตรแล้วนะ!
เคสนี้ไม่ใช่ง่ายๆ แล้ว!
แต่สิบนาที…ก็ยังดี!
เขาเปิดแฟลชโทรศัพท์มือถือ รีบดูรูม่านตา เห็นได้ชัดว่าหดเล็กลงเท่าปลายเข็ม!
หายใจช้าลง!
เฉินชางรีบพูด “มีรถไหมครับ รีบส่งไปโรงพยาบาลประชาชนเมืองจิ้นหยาง”
เฉินชางไม่กล้ารับประกันว่าโรงพยาบาลหมู่บ้านจะมีมาตรการกู้ชีพที่ช่วยได้หร
