ฉินเสี้ยวยวนตัวสูงใหญ่ แต่ออกตรวจคลินิกมานาน ไม่ได้ตากแดดลมฝน จึงผมแห้งผิวขาว ด้านเฉินต้าไห่ผิวดำคล้ำ เหมือนเป็น ‘คนบ้านๆ’ คนหนึ่ง!ทั้งสามคนนั่งอยู่ตรงนั้น จิบชาช้าๆ เริ่มพูดคุยเรื่อยเปื่อยไปตามเรื่องฉินเสี้ยวยวนไม่ได้วางท่า พูดคุยเข้ากันได้กับเฉินเจี้ยนซานเช่นกัน ทั้งสามก็เบิกบานดีใจเฉินเจี้ยนซานยิ้มพลางพูดว่า “เหล่าฉินเอ๋ย แล้วก็ต้าไห่ด้วยฉันเป็นลุงคนโตจับตามองอยู่ ขอพูดอะไรตรงๆ หน่อยเจ้าหนูเฉินชางนี่ ฉันดูเขาโตมา ต่อให้ไม่ได้พูดกับคนอื่นว่าดียังไง แต่บอกตามตรง เจ้าหนูนี่พึ่งพาได้!เยว่เยว่ หนูฟังลุงนะ ได้เสี่ยวเฉินเป็นแฟน ลุงไม่กล้ารับรองเรื่องอื่น แต่ลุงกล้าพูดว่าเด็กนี่ไม่มีจิตใจคิดร้ายอะไร ดีกับหนูมากๆถ้าวันไหนเขารังแกหนู หนูมาหาลุงใหญ่นะ ลุงจะออกหน้าให้หนูเอง!”พูดมาคำเดียวเล่นเอาทุกคนขำกันใหญ่ทันทีฉินเยว่ยิ้มให้ “ขอบคุณค่ะลุงใหญ่!”เฉินเจี้ยนซานพลันผงะไป “โอ้โห เปลี่ยนวิธีเรียกใหม่แล้วนี่เยี่ยมๆ ลุงต้องให้อั่งเปาหนักๆ เลย!”ทุกคนได้ยินเข้าก็หัวเราะร่าขึ้นทันทีผู้ชายอยู่ด้วยกัน มีอะไรก็คุยกัน ไม่ได้มีข้อห้ามมากมายขนาดนั้นเฉินต้าไห่ไม่ชอบพูด จึงยิ้มซื่อๆ พลางดื่มเหล้าทั้งสามไม่ได้ดื่มมากมายนัก ดื่มเพียงแค่เหมาไถบ่มพิเศษขวดหนึ่ง หรือก็คือปริมาณหนึ่งจิน[1]เหล้าไม่มาก แต่ก็ยังเบิกบานใจอยู่ดี!เฉินชางไม่ได้ดื่มเหล้า ตอนบ่ายเฉินต้าไห่พูดกับเฉินชางว่า“เฉินชาง บ่ายนี้ลูกพาเยว่เยว่ไปด้วย
