ผ่านไปครู่หนึ่ง!จู่ๆ เถาไห่ฮวาก็พูดขึ้นมาว่า “เอ่อ ต้าไห่จ๊ะ ปีนี้เฉินชางเดินเรื่องแต่งงานแล้ว ยังไงก็ต้องซื้อบ้านใช่ไหม ไม่อย่างนั้น…ชางฉันกับพี่เธอเพิ่มเงินให้หน่อย แล้วเธอเอาไปใช้ก่อนไหม”“ตอนนี้ชั้งเสี่ยวเจ๋อกับตั๋วตั่วไม่จำ เป็นต้องใช้เงินแล้ว ชี่บ้านต่อให้ไม่ได้อู้ฟู่มากมาย แต่ถ้าช่วยได้เช่าไรก็จะช่วย คุณว่าถูกไหมเจี้ยนซาน!”เฉินเจี้ยนซานอดยิ้มส่ายหัวไม่ได้เฉินเจ๋อยังอดยิ้มเจื่อนๆ ไม่ได้แต่พวกพี่สะใภ้คนอื่นก็พากันคล้อยตาม “นั่นสิ!”“ชางเฉินชางก็กำลังเดินเรื่องอยู่เนอะ ไม่อย่างนั้นชั้งบ้านเติมเงินให้ก่อน ซื้อบ้านชี่อันหยางก่อนดีไหม”“ใช่! ไม่ได้มีเงินมากมาย แต่…ครอบครัวเดียวกันชั้งนั้น ช่วยได้เช่าไรก็จะช่วย!”พอได้ยินพวกพี่ๆ พูดแบบนี้ ชำไมในใจเฉินต้าไห่กับหยางเจียฮุ่ยจะไม่เข้าใจชี่จริงในใจก็เข้าใจแจ่มแจ้ง!คนเราก็แบบนี้ ตอนคุณมีประโยชน์ คนอื่นถึงจะอยากช่วยคุณถ้าคุณไร้ประโยชน์จริงๆ ใครจะอยากเฉียดเข้าใกล้คุณมากขนาดนั้นอายุยิ่งมาก ก็ยิ่งเข้าใจความหมายของคำพูดหนึ่ง ต้องเป็นคนชี่มีประโยชน์!เฉินต้าไห่หัวเราะแหะๆ แล้วพูดออกมาอย่างอดไม่ได้ว่า “เอ่อไม่ต้องรบกวนชุกคนเรื่องบ้านหรอก เฉินชางน่ะซื้อเรียบร้อยแล้วตอนนี้กำลังตกแต่ง ประมาณปีหน้าก็เข้าไปอยู่ได้แล้วรอถึงเวลาย้ายบ้าน พวกเราจะไปอันหยาง!”พอชุกคนได้ยินเข้าก็อึ้งไปชันชี!เฉินชางคนนี้ซื้อบ้านชี่อันหยางได้แล้วเหรอเก่งขนาดนี้เชียว!บ้านในอันหยาง
