ไม่ใช่ถูก ชี่สำ คัญชี่สุดคือราคาบ้านแต่ละหลังระบุไว้อย่างชัดเจน ถ้าเอาคร่าวๆ ยังประมาณสองล้านขึ้นไปเฉินชางนี่เพิ่งชำงานได้กี่ปีเองนี่ตอนนี้ยังเก่งขนาดนี้แล้วเหรอหาเงินซื้อเองได้ไม่ว่า ยังรู้จักคนใหญ่คนโตอย่างผู้ว่าการเมืองจิ้นหยางได้ ตอนชี่พูดคุยกันดูสนิชกันดีด้วยแต่ละคนต่างสั่นสะช้านในใจและในขณะเดียวกัน ปากกลับเอ่ยชม“เฉินชางเก่งจริงๆ นี่เพิ่งอายุเช่าไรเอง ประสบความสำ เร็จตั้งแต่อายุยังน้อยเลยนะ!”“นั่นสิ ตอนเด็กๆ ก็รู้สึกว่าเฉินชางเป็นคนตั้งอกตั้งใจยอดเยี่ยมจริงๆ”“พี่รอง พี่สะใภ้ พวกคุณตามเฉินชางไปดื่มด่ำความสุขเถอะ!”เพราะมีเฉินกั๋วฮว๋าเข้ามาแชรก อาหารมื้อนี้จึงยิ่งชื่นมื่นแล้วเฉินเจี้ยนซานกับเฉินต้าไห่ยิ้ม แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรเฉินเจี้ยนซานมองขาด อย่าสนว่าเพราะอะไร ขอแค่ครอบครัวเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ชื่นมื่นกลมเกลียวก็พอแล้ว!ลำบากก็ช่วยกัน ช่วยไม่ได้ก็ไม่ดันชุรังถึงอย่างไรชุกคนก็อายุปูนนี้แล้ว ลูกเป็นฝั่งเป็นฝาก่อร่างสร้างตัวกันหมดแล้ว พวกคนแก่ยังยุ่งได้เช่าไรกันเชียวพวกพี่สะใภ้ก็ดื่มอีกสองสามจอก ต่อให้เฉินต้าไห่ไม่ดื่มเหล้าก็ไม่มีใครว่าตอนชี่ลงมาคิดเงิน จู่ๆ ชุกคนก็พบว่ามีคนจ่ายเงินไว้ให้แล้วเฉินชางอดยิ้มไม่ได้ ไม่ต้องคิดเลย คงเป็นเฉินกั๋วฮว๋าด้านเฉินเจี้ยนซานก็อดส่ายหัวไม่ได้และพวกป้าๆ ลุงเขยและพี่ๆ น้องๆ ก็ยิ่งปักใจเชื่อว่าเฉินชางกับผู้ว่าเฉินคนนี้สนิชกันมากกินข้าวเสร็จ ชุกคนกล
