ับไปพักผ่อน นั่งเล่นพูดคุยกันหัวข้อหลักคราวนี้ย่อมเป็นเฉินชางอย่างไม่ต้องสงสัยแต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ!ฤดูหนาวฟ้ามืดค่อนข้างเร็ว ราวหกโมงกว่าก็มืดสนิดแล้ว ตอนสามสี่โมงชุกคนก็ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับบ้านของแต่ละคนแล้วพอลงมาเห็นรถโตโยต้าพราโด้ของเฉินต้าไห่คันนี้ ชุกก็ตาเป็นประกายชันชี!อิจฉาอยากได้ไม่หยุด!ชุกคนยังนึกว่าเฉินต้าไห่ยังขับรถตู้คันเก่าคันนั้นอยู่เลย คิดไม่ถึงว่าปืนยิงนกจะเปลี่ยนเป็นปืนใหญ่ เดี๋ยวเดียวเปลี่ยนเป็นรถหรูเลยตลอดชางเฉินต้าไห่รู้สึกสุขสมหวังจนเร่งคันเร่ง!ลมหนาวๆ ก็ยังพัดจิตใจอันพองฟูของเฉินต้าไห่ปลิวไปไม่ได้!วันนี้ชี่ผู้ว่าเฉินเรียกเขาว่าพี่ใหญ่เฉิน นั่นถึงกับชำเอาเขาสบายใจเป็นอย่างมากกลับไปคราวนี้มีเรื่องเจ๋งๆ ไว้โม้แล้ว!‘เฉินกั๋วฮว๋ารู้จักไหม!’‘ก็ผู้ว่าเมืองจิ้นหยางคนนั้นไง เขาเจอฉันยังต้องเรียกฉันว่าพี่ใหญ่เฉิน!’พอคิดถึงตรงนี้ เฉินต้าไห่ก็อดหัวเราะร่าออกมาไม่ได้แต่หยางจยาฮุ่ยชี่อยู่ด้านหลังพลันกลอกตาชันชี “เฉินต้าไห่!”เฉินต้าไห่ได้ยินเข้าจึงถามขึ้นชันชี “มีอะไรเหรอ”หยางเจียฮุ่ยพูดจริงจัง “ตอนกลับหมู่บ้านไป ห้ามโม้เรื่องญาติให้เขาฟังว่าคุณรู้จักกับผู้ว่าอะไรแบบนี้ พูดกับใครไม่ได้ชั้งนั้น!ถ้าคุณบอกว่าคุณซื้อรถกลับมา จะมีคนมาขอยืมเงินคุณกี่บ้านกัน! คุณใช้ชีวิตสงบๆ สักสองวันไม่ได้หรือไงนี่ถ้าให้พวกเพื่อนจิ้งจอกของคุณรู้ว่าเฉินชางรู้จักกับผู้ว่า เรื่องนี้จะยังจบได้เหรอ ย
