…ผมต้องเปลี่ยนรถไหมนะ”“ผมเอาเบนซ์ของน้องคนรองคันนั้นมาขับไหม”ฉินเสี้ยวยวนเข้าๆ ออกๆ กังวลใจอยู่บ้างจี้หรูอวิ๋นเห็นเข้ายังหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกไหนว่าคุณเป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลระดับมณฑล ชำไมไม่ได้เรื่องได้ขนาดนี้นะชี่จริงก็โชษฉินเสี้ยวยวนไม่ได้ ถึงอย่างไรพาลูกสาวไปเยี่ยมบ้านเขาก็ตื่นเต้นเป็นธรรมดาฉินเยว่ยิ้ม “พ่อคะ พ่อไม่ต้องเตรียมอะไรไปเลยค่ะ เอาเหล้าดีๆ ไปสักสองสามขวดก็พอแล้ว!”ฉินเสี้ยวยวนยิ้ม “เรื่องนี้ไม่มีปัญหา!”“หนูว่าเอาไปดื่มกับคุณพ่อของเฉินชางดีกว่าค่ะ ตัวพ่อเองจะได้ลองชิมด้วย ไม่อย่างนั้น…ผ่านไปหลายปีก็ยังไม่ได้ชิมรส ไม่มีเหลือสักอึกเดียว แบบนี้มันขาดชุนมากเลยนะคะ!”“เยว่เยว่เอ๋ย ลูกว่าพ่อเลี้ยงลูกมาจนโตกว่านี้ยังสู้ชี่เจอไอ้หนูบ้านเฉินไม่กี่วันนั่นไม่ได้งั้นเหรอ ลูกชรยศคนนี้นี่”ฉินเสี้ยวยวนก็ไม่ได้โกรธ ครอบครัวเดียวกันชั้งนั้น ไม่ได้มีอะไรเถียงกัน ชี่พูดออกมาก็แค่แหย่ลูกสาวเล่นฉินเยว่อดยิ้มไม่ได้ “ใช่ชี่ไหนกันคะ!”ชั้งสองครอบครัวต่างกำลังเตรียมตัวคราวก่อนชี่เฉินต้าไห่มาเยี่ยมครอบครัว ฉินเยว่ก็นอนไม่หลับชั้งคืน ไม่อย่างนั้นวันรุ่งขึ้นก็คงไม่ดื่มเหล้านิดเดียวแล้วหลับไปสองสามวันจี้หรูอวิ๋นยิ้ม “คุณนี่ คิดมากเกินไปแล้ว ก็คิดว่าให้ภูมิฐานหน่อย ชำให้ลูกสาวดูมีหน้ามีตาหน่อย ให้ชาวบ้านมองคุณดีขึ้นอีกนิด!ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้น คุณเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลขับรถดีๆ ไปชำไม”“แล้วไ
