เฉินเจี้ยนซานเองก็มึนงงกับคาพูดของเฉินต้าไห่
“เดี๋ยวนะ! เจ้าสี่…นายบอกว่า พ่อของผู้หญิงคนนั้นเป็ น ผู้อ านวยการโรงพยาบาล แม่เป็ นผู้อ านวยการหน่วยการราชการ เหรอ” เฉินเจี้ยนซานเบิกตาโตถามเสียงเบา!
เฉินต้าไห่พยักหน้า “อืม ใช่ครับ”
เฉินเจี้ยนซานสีหน้าอึมครึม สงบใจไม่ได้ ผ่านไปหลายวินาที จู่ๆ ก็ถามว่า “เจ้าสี่ พี่ถามหน่อย นายพูดความจริงนะ นายจะให้เฉินชาง แต่งเข้าเหรอ”
หลังจากพูดจบ เฉินเจี้ยนซานถอนหายใจเสียงต่า!
“ความจริง…สังคมตอนนี้ แต่งเข้าหรือไม่แต่งออกไม่ใช่เรื่อง ส าคัญ ทุกครอบครัวก็อยู่กันคนสองคน ขอเพียงแค่ดีกับพ่อแม่ของ ทั้งสองฝ่าย เรื่องพวกนี้ล้วนยอมรับได้!”
สิ่งที่เฉินเจี้ยนซานคิดใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล!
ถึงอย่างไรพ่อแม่ฝ่ ายหญิงก็เป็ นผู้น า ประชาชนธรรมดาอย่างเรา จะไปเข้าตาพวกเขาได้อย่างไร
แม้เฉินชางจะโดดเด่นมาก แต่ปัจจุบันจะแต่งงานทั้งที ทุกคนก็ ต้องหาคนที่คู่ควรไม่ใช่เหรอ
เฉินเจี้ยนซานต่อสู้ในสังคมมานานขนาดนั้น เคยเจอชายหนุ่มที่ มีความสามารถแต่งเข้าบ้านผู้หญิงมาก็ไม่น้อยแล้ว
เฉินเจี้ยนซานคิดอย่างละเอียด รู ้สึกว่าเฉินชางเลือกถูกแล้ว ถึง อย่างไรทางานต่างถิ่น มีคนคอยสนับสนุนย่อมเป็ นเรื่องที่ดี จากความ ยากลาบากตลอดเวลาที่ผ่านมาของเขา เขารู ้ดีว่าในสังคมไม่ได้แข่ง กันที่ความสามารถส่วนบุคคล แต่แข่งกันที่ศักยภาพโดยรวมของคน คนหนึ่ง
เขากลับรู ้สึกว่าสิ่งที่เฉินชางเลือกดีมาก!
