พี่ๆ น้องๆ ยังถือว่าคุยกันได้ ถึงอย่างไรก็เป็ นครอบครัวเดียวกัน
และเมื่อก่อนเฉินต้าไห่ก็ไม่ได้ถือสาขนาดนั้น ดูแลพ่อแม่อยู่ที่ บ้านเกิดเสมอมา พี่ๆ น้องๆ พวกนี้ต่างซาบซึ้งใจมาก
เฉินเจี้ยนซานและเฉินต้าไห่เดินออกมา ถือเหล้าพรีเมี่ยมสอง ขวดออกมาพร ้อมพูดว่า “ไปกันเถอะ เย็นแล้ว เราไปกินข้าวกัน”
พวกน้องเขยต่างพยักหน้า
เฉินเจี้ยนซานมีเหล้าบุหรี่ยี่ห้อดีๆ เยอะ พวกเขามา เฉินเจี้ยน ซานก็ไม่ได้ตระหนี่ แจกจ่ายกันไป
ร ้านอาหารอยู่ไม่ไกล ทุกคนจึงเดินไป
ร ้านอาหารจิ้นหยางมีชื่อเสียงมาก เป็ นร ้านเก่าแก่ที่เปิดมาห้าสิบ กว่าปีแล้ว
ตอนเด็กเฉินชางเฝ้ ารอคอยจะได้มากินข้าวที่นี่ เฉินเจี้ยนซาน เองก็ใจกว้างมาก ตามใจเด็กๆ อย่างพวกเขามาโดยตลอด และสั่ง อาหารค่อนข้างเยอะ
กินข้าวพร ้อมหน้าพร ้อมตาอย่างคึกคักปีละหนึ่งครั้ง พี่ชายคน โตอย่างเฉินเจี้ยนซานก็ถือว่าจัดการได้เข้าท่า
เฉินเจี้ยนซานยิ้ม “มา ปีนี้มีเรื่องราวดีๆ เกิดขึ้นมากมาย เราดื่ม ฉลองกัน หน้าที่การงานของเฉินชางก็มั่นคงแล้ว และกาลังจะแต่งงาน ฉันในฐานะลุง ก็ขอให้คนรุ่นหลังอย่างพวกหนู ทาทุกอย่างให้ดีที่สุด! ต่อไปเราแก่ตัวมา สามารถพาเราออกไปกินของดีๆ ได้! ฮ่าๆ…”
เฉินเจี้ยนซานพูดได้ดีมาก ทาให้ทุกคนมีความรู ้สึกร่วมไปด้วย
เฉินต้าไห่ต้องขับรถจึงไม่ได้ดื่มเหล้า และหลังจากเฉินชางดื่มไป แก้วหนึ่งก็ทยอยชนแก้วกับพวกผู้ใหญ่
