พอเริ่มทางาน คาถามที่โดนถามก็จะมากขึ้น
“เฉินชาง ในเมืองเงินเดือนใช้ได้เลยใช่ไหม” อาเขยใหญ่ถาม
เฉินชางพยักหน้า “ใช้ได้เลยครับ ใช้ชีวิตให้รอดไม่มีปัญหา อะไร”
อาใหญ่ยิ้ม “พ่อแม่นายไม่ง่ายเลย ส่งเสียนักศึกษาสองคน ต่อไป ต้องดีกับพ่อแม่นะ”
เฉินชางพยักหน้าพร ้อมรอยยิ้ม
เฉินต้าไห่พลันพูดว่า “ตั๋วตั่ว ปีนี้พี่ชายหนูจะไปฝึกงานที่เมือง หลวง เดี๋ยวไปถึงเมืองหลวงให้เขาเลี้ยงข้าวนะ!”
เฉินตั่วยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้วค่ะ!”
ลูกชายของเฉินเจี้ยนซานกลับมาแล้ว วันนี้เขาไปเยี่ยมเยียนที่ บ้านแม่ยาย พาภรรยาไปร่วมงานเลี้ยง
เห็นเฉินชางก็อดยิ้มไม่ได้ “เฉินชางปีนี้กลับมาได้สักทีนะ! อยู่กี่ วัน”
เฉินชางยิ้ม “พี่ อยู่นานเลยครับ มีเวลาไปเที่ยวที่บ้านนะครับ ผม เอาเหล้ายี่ห้อดังมาหลายขวด”
เฉินเจ๋อดูแลเป็ นห่วงเป็ นใยเฉินชางและเฉินหลัวเป็ นอย่างดี เขา อายุมากกว่า ปีนี้สามสิบห้าจะสามสิบหกปีแล้ว และตอนนี้รับผิดชอบ งานที่บริษัท ดูเป็ นผู้ใหญ่มาก
ตอนเด็กเฉินเจี้ยนซานยุ่งมาก เฉินเจ๋อจึงไปอยู่กับคุณปู่ คุณย่า ในหมู่บ้าน ตอนนั้นเฉินเจ๋อก็คอยเล่นกับเฉินชาง ทั้งสองสนิทสนม กันมาก
เฉินเจ๋อยิ้มทันที “ได้สิ!”
เฉินเจี้ยนซานเรียกให้ลูกชายมานั่งคุยกัน “จริงสิ เฉินเจ๋อ พรุ่งนี้ ลูกกลับหมู่บ้านกับพ่อหน่อย พ่อแม่แฟนของเฉินชางจะมา พ่อต้อง ดื่มหน่อย ลูกไปดื่มกับพ่อนะ”
