เฉินต้าไห่ได้ยินแล้วยิ้มอย่างอึดอัด “พี่มีธุระก็ทาธุระก่อนครับ ไม่ เป็ นไร”
เฉินเจี้ยนซานใบหน้ามืดมน “ไม่เป็ นไร! เรื่องการแต่งงานของ เฉินชาง ถึงอย่างไรพี่ก็ต้องเป็ นหน้าเป็ นตาให้เฉินชาง จะให้ใครดูถูก ตระกูลเฉินของเราไม่ได้ จริงสิ พี่ไปเตรียมไว้ให้ ลูกแต่งงานต้องใช ้ เงินเยอะ…” ตอนที่พูด เฉินเจี้ยนซานก็ไดเข้าห้องนอนไปหยิบเงิน
เฉินต้าไห่รีบห้ามไว้ “พี่ เรื่องเงินไม่มีปัญหาจริงๆ ครับ ตอนนี้ เสี่ยวเฉินหาเงินเก่งมาก รถคันนั้นก็เสี่ยวเฉินซื้อให้ผม!”
ได้ยินแบบนี้ เฉินเจี้ยนซานก็อึ้งไป “พราโดคันนั้นเหรอ”
เฉินต้าไห่พยักหน้า!
เฉินเจี้ยนซานโกรธเล็กน้อย ปิดประตูต่อว่าเสียงต่า “เฉินต้าไห่ นี่นาย…ทาไมไม่รู ้ความแบบนี้ ซื้อรถแพงขนาดนี้ทาไม คนชนบท อย่างนายขับรถราคาเจ็ดแปดแสนไปทาไม พี่ยังขับรถเก๋งเลย ทาไม นายเอาหน้าขนาดนี้”
ถูกเฉินเจี้ยนซานด่า เฉินต้าไห่ไม่ได้โกรธ “พี่…เฮ้อ…ผมก็ไม่ได้ จะ…!”
เฉินเจี้ยนซานใบหน้ามืดมน “เฉินชางกาลังจะแต่งงานแล้ว จะ ไม่ให้เงินสินสอด ไม่จัดงานแต่ง ไม่ซื้อบ้านได้เหรอ เรื่องพวกนี้ล้วน ต้องใช ้เงิน นายยังจะซื้อของฟุ่มเฟือยแบบนี้ แม่งเอ๊ย…”
เฉินเจี้ยนซานดูแลน้องๆ มาทั้งชีวิต โดยเฉพาะเฉินต้าไห่
เฉินต้าไห่พลันพูดว่า “พี่ ตอนนี้เฉินชางมีบ้านแล้ว อยู่ที่เมือง อันหยาง ตกแต่งเสร็จแล้วครับ!”
ได้ยินแบบนี้ เฉินเจี้ยนซานอึ้งไปทันที
