“สินสอดเท่าไรคะ” ทุกคนถามหัวข้อที่น่าสนใจมาก “ไม่ได้ขอ บ้านเหรอ”
เฉินต้าไห่อึ้ง พูดตามความจริง “ค่าสินสอดก็ไม่เท่าไร อีกฝ่ าย ขอเป็ นพิธีก็พอแล้ว สุดท้ายก็ให้ลูกๆ อยู่ดี! ผมคิดว่าจะให้สักหนึ่ง แสนแปดหมื่น เลขสวยหน่อย! เรื่องบ้าน…ก็ไม่ได้พูดอะไรนะครับ ไม่ได้ขอตรงๆ”
เป็ นความจริงที่ว่าฉินเสี้ยวยวนไม่ได้พูดถึงเรื่องบ้าน แต่กลับบอก ว่าจะซื้อบ้านที่เมืองหลวงให้เฉินชางกับฉินเยว่!
เรื่องแบบนี้ แน่นอนว่าเฉินต้าไห่จะไม่พูด ทุกคนได้ยินแล้วตกใจเล็กน้อย
ไม่เอาบ้านเหรอ
“ต้าไห่ จะบอกให้นะ แค่ยังไม่ถึงเวลา คอยดู พรุ่งนี้มาถึงก็จะเอา บ้าน”
“ใช่! นี่คือความเป็ นจริงของสังคม!”
เฉินเจี้ยนซานกลับดีใจมาก เห็นเด็กๆ ในบ้านได้ดี พี่ชายคนโต อย่างเขาก็ดีใจ
เรื่องบ้าน…ตนช่วยได้เท่าไรก็เท่านั้น พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน
หลังจากทุกคนคุยกันเสร็จ ก็เตรียมจะไปกินข้าวที่ร ้านอาหาร
เฉินเจี้ยนซานหาจังหวะเข้าไปถาม “ต้าไห่ เรื่องแต่งงานของเฉิน ชาง…มีเงินพอไหม”
ภรรยาเขาตามมาจ้องเฉินเจี้ยนซานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วย ความระแวง
“จริงสิ เจี้ยนซาน พรุ่งนี้คุณจะไปคุยกับผู้นาสานักงานก่อสร้าง ไม่ใช่เหรอคะ นัดไว้แล้ว!”
เฉินเจี้ยนซานอึ้ง “เรื่องนี้เรื่องสาคัญ! เอ่อ…ผมเลื่อนเขาไปก่อน ก็ได้ครับ”
ภรรยาได้ยินแล้วอดพูดไม่ได้ “จะให้ผู้น ารอคุณเหรอคะ ถ้าอย่าง นั้น…ต้าไห่ ให้พี่ชายนายไปวันมะรืนเถอะ งานทางนี้เยอะ”
