“แล้วก็ เหล้าลังนี้ ตรุษจีนบ้านคุณญำติเยอะ เอากลับไปให้หมด เลย”
“เยว่เยว่ ลูกเอาไปให้เฉินชำงหน่อย”
“แล้วก็พวกนี้ด้วย เอาปูขนถังนี้ไปด้วย…”
ครั้งนี้เหล่ำฉินไม่ได้เสียดำย ถึงอย่างไรของเยอะขนำดนี้ เก็บไว้ก็ ต้องให้คนอื่น ให้ครอบครัวลูกเขยดีกว่า
เฉินชำงกำลังจะกลับไป จู่ๆ จี้หรูอวิ๋นก็มองถุงใบหนึ่งแล้วชะงักไป ครู่หนึ่ง “เสี่ยวเฉิน เดี๋ยวก่อน พวกนี้คือกวางเขำอ่อน อันนี้โก่วฉี ไม่รู ้ ว่าใครให้มา คุณเอากลับไปให้หมดเลยนะ!”
เฉินชำงอึ้งงันไป
รอยยิ้มบนใบหน้ำของเหล่ำฉินค้ำงไปทันที!
อันนี้ไม่ใช่คนอื่นให้มา นี่ผมซื้อมากินเองครับ!
ฉินเยว่นึกถึงเรื่องที่ปี หน้ำตนกับเฉินชำงจะสมัครบัญชีใหม่ ด้วยกัน มีของพวกนี้ถือว่าเป็ นเรื่องที่ดี พลันพูดพร ้อมรอยยิ้ม “ใช่ค่ะ! เฉินชำง คุณเอากลับไปให้หมดเลย จริงสิ ตรงนี้มีโสมอเมริกำด้วยนะ นั่น โสมจีนก็มี! เฉินชำง คุณเอากลับไปให้หมดเลยนะคะ บำรุงสัก หน่อย! ช่วงนี้คุณทางำนหนักเกินไปแล้ว! พ่อฉันก็ไม่ชอบของพวกนี้ ไปๆ ฉันไปส่งค่ะ!”
