เห็นว่าฉินเยว่เอาของที่ตนซื้อไปหมดแล้ว เหล่ำฉินโกรธจนจะ ร ้องไห้ทันที
ตรุษจีนปีนี้!
จะฉลองอย่างไร! ยัยลูกใจดำ บ้าน…บ้านหลังนี้อยู่ไม่ได้แล้ว!
ทั้งหมดนี้เขำเตรียมไว้ให้ตัวเอง ไม่ใช่ของที่คนอื่นให้มา…
เห็นทั้งสองจากไป เหล่ำฉินนั่งบนโซฟำอย่างน้อยใจ เงียบไปครู่ ใหญ่ จี้หรูอวิ๋นถามอะไรก็ไม่ตอบ
ผู้อ ำนวยกำรทุกข์ใจมาก!
……
……
ฉินเยว่วางของพวกนี้หลังรถเฉินชำงอย่างตื่นเต้น ตอนกลับบ้าน เฉินชำงไปเก็บของก็พูดยิ้มๆ “ของพวกนี้เป็ นยาบำรุง คุณกินหน่อย นะคะ เดี๋ยวเราสมัครบัญชีกัน!”
เฉินชำงหัวเราะไม่ได้ ร ้องไห้ไม่ออก!
“ได้ครับๆ! ผมจะสู้ ผมจะพยายาม!”
ทั้งสองหวานกันอยู่ในบ้านครู่ใหญ่ เห็นว่าอารมณ์ขึ้นเรื่อยๆ จน จะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว ฉินเยว่พลันลุกขึ้น
