ความจริงเขาก็เป็ นแค่เจ้าของธุรกิจตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ใช ้การคุยโวโอ้อวดข่มขวัญลูกค้า ใช ้การประจบประแจงเพิ่ม ยอดขาย ตอนที่เขากาลังคุยกับเถ้าแก่คนหนึ่ง จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น! เขารับสายแล้วอึ้งไปทันที!
จากคณะอนุญาโตตุลาการเหรอ
อู๋เจี้ยนเหรินอึ้งไปทันที แม่งเอ๊ย ไอ้พวกนั้นไปฟ้ องเขาจริงๆ เหรอ!
คิดถึงตรงนี้ อู๋เจี้ยนเหรินโกรธจนควันออกหูทันที! ปฏิกริยาแรกคือโกรธ “ประธานจาง ที่บ้านผมมีธุระนิดหน่อย ไม่รบกวนคุณแล้ว นี่คือปู ขนทะเลสาบหยางเฉิงต้นตารับที่เพื่อนผมซื้อมา ขออวยพรปี ใหม่
ท่านล่วงหน้าครับ ผมไม่รบกวนแล้ว ฝากเนื้อฝากตัวสาหรับปีหน้า ด้วยครับ!” เขาพูดจบก็รีบลุกขึ้นเดินจากไป
ระหว่างทางเขาโมโหจนแทบทนไม่ไหว!
ไม่ใช่เพราะกลัว เรื่องแบบนี้ไม่มีอะไรน่ากลัว ปัญหาที่แก้ไขด้วย เงินได้ล้วนพูดง่าย
แต่คิดไม่ถึงว่าไอ้พวกนั้นจะกล้าฟ้ อง ทว่า…ท าไมสถาบัน อนุญาโตตุลาการส่งคนมาไวขนาดนี้
นี่เพิ่งจะวันเดียวเอง!
คิดถึงตรงนี้ อู๋เจี้ยนเหรินอดยกมือกุมขมับไม่ได้ เหยียบบีเอ็ม ดับเบิลยู X5 ออกไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากไปถึงสานักงานแรงงาน อู๋เจี้ยนเหรินเจอกับหม่าเฉียง คนงานที่บาดเจ็บกับพ่อแม่
หลังจากเห็นอู๋เจี้ยนเหริน ชายฉกรรจ์คนนั้นก็ลุกขึ้นเต็มความสูง เขามีกล้ามเนื้อเป็ นมัดๆ เพราะท างานในโรงงานมาเป็ นเวลานาน ร่างกายกายาล่าสันมาก และอยู่ในช่วงวัยสี่สิบกว่าที่กาลังฮึกเหิม พอดี
