อู๋เจี้ยนเหรินถือว่าเชี่ยวชาญกับการจัดการเรื่องพวกนี้แล้ว
กฎหมายก็คือกฎหมาย
ใจคนก็คือใจคน!
เวลาที่อู๋เจี้ยนเหรินรับสมัครแรงงาน ถือว่าเขาฉลาดเลือกมาก รับแค่คนชนบท และมักจะสร ้างความสนิทสนมกัน
พาทุกคนไปกินข้าวที่ร ้านอาหารบ้างเป็ นครั้งคราว แค่นี้ก็ กลายเป็ นเพื่อนกันแล้ว
ในเมื่อเป็ นเพื่อนกัน ถ้าเกิดอะไรขึ้น คนเหล่านี้จะอยากสร ้าง ความเดือดร ้อนให้เพื่อนเหรอ
อีกอย่าง!
ถ้าบอกว่าต้องการค่าชดเชย ถ้าถึงจุดที่เรื่องราวยุ่งยากวุ่นวาย จนควบคุมไม่อยู่แล้วจริงๆ ต้องจ่ายค่าชดเชยให้ได้
ก็ได้!
เขาจะจ่ายค่าชดเชยให้
แต่…ลองคิดดูว่า ถ้าเขาให้เงินชดเชย อาจจะทาให้เพื่อนทั้งกลุ่ม ตกงาน
เด็กหนุ่มอายุสิบกว่ายี่สิบปี เลิกงานดื่มกันสักหน่อย เป็ นช่วงอายุ ที่เต็มไปด้วยความภักดีต่อมิตรภาพ
อู๋เจี้ยนเหรินควบคุมพวกเขาได้อยู่หมัด
ฝั่งนี้ หัวหน้าพยาบาลโดนตัดสายแล้วโกรธมาก
ส่วนชายวัยรุ่นทั้งกลุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาว ไม่กล้าโทรหาที่บ้าน
หม่าเฉียงเป็ นเด็กที่อายุมากที่สุดในกลุ่ม เขาเป็ นคนพาเด็กหนุ่ม หมู่บ้านเดียวกันกลุ่มนี้มาทางาน
เขาลังเลอยู่นานก่อนจะลุกขึ้นถามเถียนเซียงหลาน “เอ่อ…คุณ น้าครับ ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดเท่าไรครับ”
เถียนเซียงหลานสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “เด็กๆ คะ ทาไมพวกคุณ ถึงโง่ขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าเจ้านายพวกคุณไม่กลัวพวกคุณเลย รู ้ว่า พวกคุณไม่กล้ามีเรื่องกับเขา!”
