จนท้ายก็กลับมาอย่างจนปัญญา ค่าเดินทางที่เสียไป โรงพยาบาลก็ไม่ให้เบิกเคลมด้วย…
ถึงอย่างไรถ้าจานวนเงินที่ค้างชาระสูง จะต้องแจ้งตารวจ ด าเนินคดีในทันที แต่!
ในเมื่อคนเขาคิดจะหนี ก็ไม่ได้กลัวเรื่องพวกนั้นอยู่แล้ว
โดยทั่วไป เงินที่ติดค้าง แผนกจะต้องรับผิดชอบเองสามสิบ เปอร ์เซ็นต์
……
หลังจากหม่าเฉียงได้ยินคาพูดของอู๋เจี้ยนเหรินก็เดือดดาล เล็กน้อย “หัวหน้าครับ คุณหมอทาเรื่องค้างชาระให้เรา ถึงไม่มีเงินก็ ผ่าตัดให้ เราก็ซาบซึ้งใจมากแล้ว คนเราต้องมีจิตสานึกนะครับ!”
อู๋เจี้ยนเหรินหัวเราะเยาะ “จิตสานึกจะมีค่าอะไร โรงพยาบาล รายได้ปีละหลายพันล้าน ไม่สนใจเงินแค่นี้หรอก”
หลังจากวางสาย หม่าเฉียงเดินไปพูดกับพวกน้องๆ “เราจะฟ้ อง เขาไหม”
ทุกคนตะลึงลังเลเล็กน้อย!
“พี่…พี่เป็ นถึงหัวหน้าทีมแล้วนะ…”
หม่าเฉียงส่ายหน้า ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูด “ไอ้แซ่อู๋สารเลวนั่นให้ เราติดเงินไว้แล้ววิ่งหนี และยังบอกว่าให้เงินค่าอาหารเราสามพัน ยังมี ความเป็ นคนอยู่ไหม ตอนที่เจ้าลูกหมาแผลเต็มตัว โดนเศษกระจก แทงทั่วทั้งตัว ไอ้แซ่อู๋นั่นยังนอนอยู่ท่ามกลางผู้หญิงอยู่เลย
