คุณหมอเป็ นคนช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ใช่เหรอ เลือดไหลไปตั้งเท่าไร ผมทนไม่ได้จริงๆ เมื่อก่อนได้แผลเล็กๆ น้อยๆ มาก็ช่างเถอะ ครั้งนี้ เจ้าหมาเกือบตายเลยนะ! วันนี้เจ้าลูกหมาโดน แล้วพรุ่งนี้ใครจะโดน อีก เราไม่ได้โง่นะ อย่างมากเราก็แค่เลิกท า ให้เขาจ่ายเงินเดือนเรา มาให้หมด เราหางานอื่นทาได้อยู่แล้ว!”
ทุกคนฟังแล้วต่างตัดสินใจ
“ได้!”
“เราไปฟ้ องเขา!”
“ไอ้แซ่อู๋สารเลว!”
หม่าเฉียงลุกขึ้นเดินไปหาหัวหน้าพยาบาล เมื่อครู่นี้เถียนเซียง หลานโกรธจนไฟสุมอก เห็นเด็กหนุ่มหลายคนเดินมาก็อดพูดไม่ได้ “พวกคุณไปกินข้าวเถอะ ตรงนั้นเป็ นโรงอาหารของโรงพยาบาล”
หม่าเฉียงส่ายหน้า พูดอย่างหนักแน่น “คุณน้าครับ เราคิดดีแล้ว เราจะฟ้ องเขา!”
หัวหน้าพยาบาลได้ยินแล้วอึ้งไปทันที “แบบนี้สิถึงจะถูก พูดตรงๆ นะ งานที่ไม่มีความปลอดภัยแบบนี้มีเยอะมาก ทาไมต้องเป็ นที่นั่น ยืน หยัดไปเพื่ออะไร!”
เฉินชางเองก็เดินออกมา จู่ๆ เขาก็นึกถึงคนๆ หนึ่ง
ถังเซ่าฮุย ท่านประธานผู้มีเมตตาของบริษัทก่อสร ้าง ในมือมี คนงานชนบทมากมาย ครั้งนี้เขาได้บริจาคเงินห้าแสน และยังบอกว่า มีเด็กหนุ่มที่เหมาะสมก็แนะนามาได้
วันถัดมา หม่าเฉียงก็ไปที่สานักงานแรงงาน ช่วงสิ้นปี แบบนี้ ส านักงานแรงงานคนเยอะเป็ นพิเศษ ผู้คนแน่นขนัด
เพราะเถียนเซียงหลานติดต่อคนรู ้จักเอาไว้จึงด าเนินการอย่าง รวดเร็ว
