เขาไปหาบรรณาธิการใหญ่เพื่อเพิ่มข่าวนี้ในวารสารที่ตีพิมพ์ ล่าสุดทันที
ทางด้านนี้ ข้อมูลการทดลองของบริษัทยาอันซวี่ออกมาหมดแล้ว
หลี่ไคจี้เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น “หัวหน้าเฉิน เขียนบทความนี้ให้ดีๆ หน่อย ผมติดต่อแดเนียลแล้ว หวังว่าจะทันลงฉบับเดียวกันได้ จะได้ ช่วยส่งเสริมกัน”
เฉินชางพยักหน้า เขาตั้งใจมาก!
เขาเองก็รู ้สึกว่าถ้าส่งบทความสองฉบับนี้ไปพร ้อมกัน เมื่อ เชื่อมโยงกับการทดลองในมนุษย์และการทดลองในสัตว์จากมุมมองที่ ต่างกันจะให้ผลลัพธ ์ที่ดีกว่าอย่างแน่นอน
ตอนเที่ยง ขณะที่หลี่ไคจี้เรียกเฉินชางมากินข้าว เฉินชางก็พิมพ์ บทความออกมาส่งให้หลี่ไคจี้ “หัวหน้าหลี่ คุณช่วยผมอ่านทีสิครับ ถ้าโอเค พวกเราติดต่อให้ส่งไปหาเดอะแลนซิตเลย!”
หลี่ไคจี้อึ้งไปทันที!
“หัวหน้าเฉิน นี่…คุณอยากลองตั้งใจไตร่ตรองหน่อยไหม ถึงยังไง ก็เป็ นเดอะแลนซิต ไม่ใช่วารสารไก่กาที่ไหน”
ถูกต้อง!
ตั้งแต่เฉินชางเริ่มเขียนบทความจนเขียนเสร็จ เหมือนจะใช้เวลา ไม่ถึงสามชั่วโมงเองมั้ง
สามชั่วโมงเขียนบทความส่งเดอะแลนซิตฉบับหนึ่ง ถ้านายไม่ หยอกฉันเล่น ก็ต้องแหย่บรรณาธิการเดอะแลนซิตอยู่แหงๆ!
แต่…ไม่ว่าจะแหย่ใครเล่นก็ไม่สนุกทั้งนั้น!
เฉินชางลังเลครู่หนึ่ง “หัวหน้าหลี่ ผมคิดว่าผมตั้งใจเขียนแล้ว ข้อมูลก็มีอยู่แล้วทั้งนั้น หนังสืออ้างอิงผมก็หามาก่อนเยอะมาก ดังนั้น ผมว่าไม่ยากมากนะครับ!”
หลี่ไคจี้อดถอนใจไม่ได้
