หัวหน้าเฉินคนนี้นี่นะ!
แต่เขาก็ยังรับมาอ่านอยู่ดีเขารู ้สึกว่าตัวเองควรพูดคุย แลกเปลี่ยนกับเขาดีๆ ไม่ว่าเรื่องไหนก็ต้องตั้งใจทาและระมัดระวังสัก หน่อย เร็วแล้วจะมีประโยชน์อะไร เร็วแล้วแก้ปัญหาได้หรือไง!
หลี่ไคจี้จึงไม่กินข้าวแล้ว เขาคิดว่าต้องตั้งใจขัดเกลาต้นกล้าชั้น ดีอย่างเฉินชางเสียหน่อย จึงเข้าไปนั่งในห้องทางานของเฉินชาง
เขาคิดดีแล้วว่าอีกเดี๋ยวตอนวิจารณ์เฉินชางจะพูดแรงเกินไป ไม่ได้!
ถึงอย่างไรเขาก็เป็ นหัวหน้า ควรให้เกียรติเท่าที่ให้ได้อยู่ดี!
พอคิดถึงตรงนี้ หลี่ไคจี้ก็พลิกอ่านบทความ เวลาผ่านไปทีละนิด!
…… ……
พอเฮ่อเฉิงเจ๋อเปิดประตูห้องท างานก็พบภาพอันแปลกประหลาด “หัวหน้าเฉิน? คานามนี่คุณใช ้ได้เชี่ยวชาญจังเลย!” “ตรงนี้ด้วย เขียนดีจริงๆ!”
“จุ๊ๆ โครงสร ้างการเขียนนี่ การเลือกคาแต่งประโยคนี่ การอ้างอิง ข้อมูลนี่ นี่…มันคลาสสิคเกินไปแล้ว!” เฮ่อเฉิงเจ๋อผงะไปทันที “พวกคุณท าอะไรอยู่น่ะ” หลี่ไคจี้หน้าแดง พลันกระแอมไอแล้วลุกขึ้นมา ใครจะรู ้ว่าตนที่เดิมอยากวิจารณ์จะกลายเป็ นขอคาแนะนาได้ อย่างไรก็ไม่รู ้ แต่…เฉินชางเขียนดีมากจริงๆ!
เห็นชัดเลยว่าบทความนี้ก็มีทักษะลึกล้า ค่อยๆ สั่งสมความรู ้ ความสามารถภาษาอังกฤษสูงมาก ภาษาอังกฤษเฉพาะทาง น่าเชื่อถือเป็ นอย่างยิ่ง!
หลี่ไคจี้ยิ่งคิดก็ยิ่งทอดถอนใจอย่างหนัก
ใครจะคิดว่านี่คือบทความที่เขียนเสร็จในเวลาสามชั่วโมง
