บทที่ 575 เขาจะไม่ยอมตายคนเดียว
ต้นไม้ล้ม วานรกระจัดพลัดพราย กำแพงล้ม คนทั้งหลายช่วยกันผลัก*[1]
ตอนที่เถ้าแก่ถังยังเป็นเถ้าแก่ถัง เขาเคยคบหาผู้คนมากหน้าหลายตาผ่านบ่อนพนันอี้ซิง มีหน้ามีตาเพียงไหน เมื่อเถ้าแก่ถังมิใช่เถ้าแก่ถังอีกต่อไป ความผิดเป็นที่ประจักษ์ คนเหล่านั้นกลับกลัวว่าเขาจะพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา ปรารถนาจะเหยียบเขาให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น
เห็นกับตาว่าหลักฐานไม่เอื้อต่อตนเองมากขึ้นทุกที หัวเซี่ยงหรงไฉนเลยจะยอมได้ จึงลากเย่อวี๋หรานลงน้ำมาด้วยกัน “นายอำเภอไต้ ข้าต้องการฟ้องร้องจูต้าเหนียง ครอบครัวของนางเห็นแก่ผลประโยชน์จนหน้ามืดตามัว ทำร้ายจูเอ้อร์เม่ยถึงแก่ชีวิต พ่อลูกสกุลเฉียนไปที่หมู่บ้านสกุลจูเพื่อขอคำอธิบาย จนถึงตอนนี้กลับไร้ข่าวคราว เป็นตายไม่อาจรู้ได้”
“ใช่แล้ว ข้ายอมรับ ข้ารู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว แต่ข้าไม่อยากเดือดร้อนจึงไม่ได้พูดออกมาแต่แรก”
“ข้าคิดว่าอย่างไรเสียจ้าวเหลียนก็แจ้งความแทนพ่อลูกสกุลเฉียนแล้ว คาดว่าด้วยสติปัญญาเหนือธรรมดาของนายอำเภอไต้ ย่อมจะตรวจสอบเรื่องนี้จนกระจ่างแน่นอน”
……
หัวเซี่ยงหรงเป็นคนใจเด็ดคนหนึ่ง อาศัยข้ออ้างว่า ‘คนใกล้ตายไม้ใกล้ฝั่ง คำพูดย่อมแฝงเจตนาดี’ ย้อนกัดเย่อวี๋หรานไม่ยอมปล่อย
ในเมื่ออย่างไรเขาก็ต้องตาย ใครก็อย่าคิดว่าจะรอดไปได้
สิ่งที่หัวเซี่ยงหรงไม่รู้ก็คือ ขณะที่เขาโจมตีเย่อวี๋หราน หูตาของบรรดาตระกูลใหญ่ก็เฝ้าอยู่นอกโถงพิจารณาคดีด้วยเช
