ไม่นานเรื่องนี้ก็ถูกอธิบายจนเข้าใจกระจ่างแจ้ง
ชายวัยกลางคนอายจนหน้าแดง เขาถอนหายใจทีหนึ่ง แต่ก็ ไม่ได้โวยวาย หันมองหลัวโจวก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “หมอ หลัว ผมผิดเองที่สร ้างความวุ่นวายให้พวกคุณ! ไว้วันหลังผมจะส่งธง มาแสดงค าขอโทษครับ! ขอโทษจริงๆ ผม…ผมไม่รบกวนทุกคนแล้ว”
ชายวัยกลางคนมองหลัวโจวอย่างกระอักกระอ่วนแล้วค านับขอ โทษเฉินชางพร ้อมรอยยิ้มก่อนจะจากไป
ผู้คนที่ล้อมกันอยู่รอบๆ เองก็สูดหายใจเข้าลึกๆ
ดูเหมือนว่าต่อไปจะฟังคนอื่นพูดซี้ซั้วไม่ได้แล้ว ท าตาม คาแนะนาของหมอดีที่สุด
หลังจากทุกคนสลายตัว หลัวโจวก็มองเฉินชางพร ้อมยิ้มเจื่อน “สร ้างความวุ่นวายให้หัวหน้าซะแล้ว”
เฉินชางยิ้ม ตบไหล่หลัวโจว “นี่เป็ นที่ของผม ผมก็ต้องปกป้ อง คุณสิ”
หลัวโจวพยักหน้าพร ้อมรอยยิ้ม
ความจริงก็เพราะเฉินชางเป็ นเพื่อนร่วมชั้น หลัวโจวยิ่งไม่อยาก หาเรื่อง ไม่อยากให้เฉินชางลาบากใจ
คนเป็ นเพื่อนกันก็ต้องเป็ นห่วงเป็ นใยกันให้มากอยู่แล้ว ปกติเฉิน ชางก็มักจะดูแลเขา เขาจะหาเรื่องให้เฉินชางไม่ได้
หลัวโจวค้นพบว่า สิ่งที่ตนต้องเรียนรู ้ยังมีอีกมาก
เ กิดเ ป็ น คน ต้อ งทาใ ห้เ ต็ ม ที่ ไม่ว่าจะ เ ป็ น ด้าน ความ รู ้ ความสามารถ หรือหลักท านองคลองธรรม…
อย่างเช่นเรื่องแอสไพรินในรูปแบบเม็ดเคลือบฟิล์มเมื่อครู่นี้ แม้ ตนเข้าใจอยู่บ้าง แต่…เข้าใจไม่รอบด้าน อธิบายออกมาให้คนไข้ เข้าใจไม่ได้
