ชายวัยกลางคนมองเฉินชางแวบหนึ่งพร ้อมถามว่า “คุณหมอ ท่านนี้! ขอความเป็ นธรรมให้ผมด้วยครับ จริงสิ หัวหน้าของพวกเขา ล่ะ ผมจะร้องเรียนเขา!”
เฉินชางพูดเรียบๆ “ผมเป็ นหัวหน้าครับ มีเรื่องอะไรบอกผมได้ เลย”
ชายวัยกลางคนได้ยินแล้วพยักหน้า “คืออย่างนี้ครับ พ่อผมปีนี้ อายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว มีโรคหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันและโรคหลอด เลือดสมองตีบ เขาจ่ายยานี้ให้เรา หลังจากกินเข้าไป ช่วงนี้โรค
กระเพาะโจมตี ตอนนี้พ่อไม่สบายไปหมดทั้งตัว ตอนนั้นผมก็บอก คุณแล้วว่าพ่อผมเคยเป็ นโรคกระเพาะ คุณก็ยังจะจ่ายยานี้ให้เขา!”
เฉินชางรับกล่องมาดู แอสไพรินในรูปแบบเม็ดเคลือบฟิล์ม[1] ยา นี้เป็ นยาเม็ดเคลือบตัวยาที่ลดการระคายเคืองต่อกระเพาะอาหาร!
จะไม่ดีต่อกระเพาะอาหารได้อย่างไร เฉินชางขมวดคิ้ว!
อีกอย่าง ผู้ผลิตยาเจ้านี้เป็ นผู้ผลิตเก่าแก่และขายราคาถูกมาก เม็ดละไม่กี่สตางค์ ไม่มีทางที่หลัวโจวจะจ่ายให้คนไข้เพื่อหวังค่า คอมมิชชั่นอย่างแน่นอน!
ถ้าอย่างนั้น…
หัวสมองของเฉินชางคิดไวมาก จู่ๆ ก็นึกถึงความเป็ นไปได้หนึ่ง!
เฉินชางเองก็ตกใจกับการตอบสนองของความคิดอันรวดเร็ว ของตนเอง
ผม…ไวขึ้นกว่าเดิมแล้วจริงๆ!
สมองไว?
การตอบสนองไวขึ้นแล้ว การใช ้ความคิดก็ไวขึ้นมากแล้ว…
เฉินชางดีใจขึ้นมาทันที!
ผมไวขึ้นอีกแล้ว!
เฉินชางคิดไม่ถึงว่า ความไวในการตอบสนองและคิดวิเคราะห์จะ มาพร ้อมกัน การคิดวิเคราะห์ของตนเองไวขึ้นมาก
