คิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็เงยหน้าขึ้นถาม “กินยานี้ยังไงครับ”
ชายวัยกลางคนไม่เหมือนเป็ นคนชอบหาเรื่อง อาจจะโกรธเพราะ เรื่องของพ่อจริงๆ!
“คืออย่างนี้ครับ หมอหลัวให้เรากินยานี้ตอนท้องว่าง แต่พ่อผม เป็ นโรคกระเพาะ เราไม่กล้าให้เขากินตอนท้องว่าง แต่เขาก็มีโรค หลอดเลือดสมองตีบ หมอสั่งให้เรากินยานี้ทุกวัน ผมเองก็จนปัญญา เลยถามเพื่อนบ้านคนหนึ่ง เขาอ่านหนังสือด้านการแพทย์มาเยอะ มี ความรู้ บอกว่าแอสไพรินท าลายกระเพาะ ให้เรากินหลังอาหาร แม่ ผมเองก็ระมัดระวังมาก ให้พ่อกินข้าวเช้าก่อนค่อยกินยา แต่…ก็ยัง ปวดกระเพาะ ในเมื่อผลข้างเคียงรุนแรงขนาดนี้ ทาไมถึงจ่ายยานี้ให้ เรา เปลี่ยนยาไม่ได้เหรอครับ!”
ชายคนนั้นพูดอย่างมีเหตุมีผล แต่เฉินชางกับหลัวโจวสบตากัน จนปัญญาจนพูดไม่ออก
ตอนนี้เฉินชางเข้าใจแล้วว่าปัญหาคืออะไร!
เขามองชายวัยกลางคน พูดอย่างจนปัญญา “พวกคุณน่ะ สะเพร่าจริงๆ เลย ที่คุณหมอให้กินตอนท้องว่าง ก็เพราะมีเหตุผลของ การกินตอนท้องว่าง! พวกคุณไปฟังคาพูดของคนอื่นซี้ซั้วแบบนี้ ยัง ต้องมาหาหมออีกเหรอ!”
ชายวัยกลางคนอึ้ง “กินยาหลังอาหารจะทาลายเยื่อบุกระเพาะ อาหารน้อยกว่าการกินยาตอนท้องว่าง! ทุกคนต่างพูดกันแบบนี้ นี่ ความรู ้ทั่วไปนะครับ! ถ้าเรากินตอนท้องว่าง ผลข้างเคียงจะรุนแรง กว่านี้อีกนะครับ!”
ชายวัยกลางคนพูดอย่างมีหลักการจนหาข้อผิดพลาดไม่ได้เลย
