จู่ๆ เฉินชางก็พูดขึ้นยิ้มๆ “แม่ ตอนนี้ผมเป็ นหมอศัลยกรรม ตกแต่ง ให้ผมช่วยกาจัดริ้วรอยให้แม่ไหมครับ”
หยางจยาฮุ่ยได้ยินแล้วยิ้มขึ้นมาทันที “ไม่ทาๆ เปลืองเงินทาไม”
เฉินชางอดพูดไม่ได้ “ไม่เสียเงินครับ! ท าเอง จะเสียเงินได้ยังไง แม่เยว่เยว่เพิ่งทาเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว แม่ลองดูก่อนว่าเขาทาแล้วเป็ น ยังไงบ้าง ถ้าแม่ชอบ ผมท าให้แม่ครับ”
แม้หยางจยาฮุ่ยจะปฏิเสธและดูเก้อเขิน แต่…ในใจเหมือนจะ หวั่นไหวไม่น้อย
เฉินต้าไห่กับเฉินหลัวเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ ตั้งนาน แม้หยางจ ยาฮุ่ยยังคงปฏิเสธ แต่ในใจก็รับปากแล้ว
อย่างไรเสีย มีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่อยากสวย!
เวลาที่ทั้งครอบครัวนั่งคุยกัน ก็มักจะคุยกันทุกๆ เรื่องอย่างสบาย ใจ
ถ้าฉินเยว่มา ก็แตกต่างแล้ว
ตอนที่เฉินหลัวบอกว่าตรุษจีนไม่กลับบ้าน เฉินต้าไห่ก็ถอน หายใจทันที “ท าไมไม่กลับบ้านอีกแล้ว…”
เฉินหลัวเกาหัวแกรกๆ “ผมนัดทีมงานไว้ ต้องการนักแสดงกลุ่ม พอดี เลยไปลองดูครับ”
หยางจยาฮุ่ยเตรียมจะพูดบางอย่างอย่างปวดใจ
เฉินหลัวยิ้ม “แม่ ผมรู ้ว่าแม่จะพูดอะไร แต่…พี่ชายคือพี่ชาย ผม คือผม ตอนนี้พี่ชายผมเก่ง ช่วยผมได้ ผมเคยคุยเรื่องพวกนี้กับเขา แต่…ผมจะพึ่งพี่ชายไปทั้งชีวิตไม่ได้ เขาก็ลาบากมากครับ พี่ชาย อุตส่าห์ไปขอโอกาสให้ผม ผมต้องใช ้ความสามารถของตนเอง ผม เสียหน้าไม่เป็ นไร แต่ผมจะให้พี่ชายมาเสียหน้าด้วยไม่ได้!”
