วชิ้นเล่าที่เย่อวี๋หรานโยนออกมาทำให้พูดอะไรไม่ออกไปเสียแล้ว
แม้เขาไม่คิดจะยอมรับ แต่อีกฝ่ายกลับสามารถหาตัวอดีตแม่นมและภรรยาของถังหัวชิงที่เขาปลดทิ้งไปผู้นั้นพบ และเชิญมาเป็นพยานได้
เมื่อแม่นมและฮูหยินถังแน่ใจว่าชายตรงหน้าไม่ใช่ถังหัวชิงก็ร้องไห้ปานจะขาดใจ
“สวรรค์ ท่านช่างไม่มีตาเอาเสียเลย นายท่านของข้าเป็นคนดีเพียงไหน เหตุใดคนจึงไม่อยู่แล้วเล่า? ฮือ ๆๆๆ…” นี่คือเสียงร้องของแม่นม
นางเป็นคนเลี้ยงถังหัวชิงมาตั้งแต่เล็กจนโต เมื่อนางชราแล้ว เด็กคนนั้นยังบอกว่าจะเลี้ยงดูนางยามแก่เฒ่าอยู่เลย
ทว่าภายหลัง นางโมโหที่ถังหัวชิงกล่าวโทษฮูหยินถังว่าไม่ตั้งครรภ์เสียทีจึงปลดภรรยา ทั้งสองจึงทะเลาะแตกหักกัน
หลังจากตัดขาดกันแล้ว นางก็ไม่ได้พบถังหัวชิงอีก เก็บสัมภาระกลับบ้านลูกชายตนเอง ไปใช้ชีวิตกับลูกชายและลูกสะใภ้
ถ้าไม่มีคนมาเชิญ และบอกนางว่าถังหัวชิงถูกคนทำร้ายจนถึงแก่ความตายไปนานแล้ว เชิญนางไปช่วยยืนยันให้ นางก็คงไม่ดั้นด้นมายังตำบลเล็ก ๆ ที่ห่างไกลแห่งนี้
“ฮือ ๆๆ…นายท่าน นายท่านของข้า ท่านตายอย่างไม่เป็นธรรมนัก!”
นี่คือเสียงร่ำไห้ของฮูหยินถัง นางร่ำไห้ให้กับการตายอันน่าเวทนาของถังหัวชิง และร่ำไห้ให้กับชะตาชีวิตของตนเอง
หลังจากนางแต่งให้ถังหัวชิงแล้วก็ดูแลกำกับงานเรือนอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่เคยคิดเลยว่าเขาออกไปข้างนอกมารอบเดียวก็จะไม่ต้องการนางอีกแล้ว
หนังสือหย่าถูกส่งมาจากแดนไกล นับแต่นั้นก็ไร้ซึ่
