ตอนนี้ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมา “เสี่ยวเฉิน รถคันนี้สวยมาก! เพิ่งซื้อเหรอ” เฉินชางยิ้ม “ไม่ใช่ครับ ของเพื่อน พอดีมีธุระ เลยเอามาใช ้ครับ”
ทุกคนได้ยินว่ายืมมา ก็วางใจไม่น้อย
ว่าแล้วเชียว!
หมอคนหนึ่งมีกาลังซื้อรถที่ดีขนาดนี้ ล้อเล่นหรือเปล่า
มนุษย์ก็แบบนี้แหละ อิจฉาเป็ นเรื่องธรรมดา
เฉินต้าไห่ที่วิ่งเป็ นพ่อครัวตามบ้าน มีลูกเริ่มขับรถสปอร ์ต ทุกคน ยากจะยอมรับ
เห็นเฉินชางกลับมา เฉินต้าไห่และหยางจยาฮุ่ยก็เดินออกมา
พอเห็นรถของเฉินชาง เฉินต้าไห่ตาเป็ นประกาย!
เฉินต้าไห่จัดอยู่ในกลุ่มแรกๆ ของหมู่บ้านที่มีรถ แต่เป็ นรถตู้คัน หนึ่ง ขับมาสิบกว่าปี ป้ ายเหลืองแล้ว
เฉินต้าไห่คิดว่าเปลี่ยนรถคราวหน้าจะเปลี่ยนเป็ นเจ็ดที่นั่ง ดู สดใสใหม่เอี่ยม ขึ้นทางด่วนก็ไม่เปลืองแรง
ครั้งก่อนเฉินชางบอกเขาว่าขับรถปอร ์เช่ พานาเมร่า เฉินต้าไห่ ที่ใช ้โทรศัพท์มือถือไม่คล่องค้นไป่ ตู้ทั้งคืน ในที่สุดก็รู ้แล้วว่าเป็ นรถ อะไร
แต่วันนี้เห็นแล้วก็ยังคงตื่นตะลึงเล็กน้อย
สวยเกินไปแล้ว
ทั้งสองทาอาหารเต็มโต๊ะ หลังจากกินข้าวด้วยกัน เก็บของเสร็จ ยังไม่ทันได้พักก็ออกเดินทางทันที
ระหว่างทาง เฉินต้าไห่ที่นั่งอยู่ข้างคนขับเห็นแล้วชอบมาก เฉิน ชางให้เขาขับ แต่เฉินต้าไห่ไม่ยอม แต่หลังจากอยากรู ้อยากลองอยู่ ครู่ใหญ่ก็ทนไม่ไหว
ตอนที่ไปถึงเมืองจิ้นหยาง ในที่สุดเฉินต้าไห่ก็ทนไม่ไหว ไปนั่ง บนเบาะคนขับ
