เฉินชางมั่นใจในทักษะการขับรถของเฉินต้าไห่มาก เพราะเขา เป็ นคนขับรถอาวุโสแล้ว
พอเหยียบคันเร่งลงไป เสียงท่อรถสปอร ์ตก็ท าให้เฉินต้าไห่ ตื่นเต้นเล็กน้อย
การขับรถที่แสนจะน่าเบื่อ ภายใต้การพูดคุยของทั้งครอบครัวก็ดู คึกคักขึ้นมา
ตอนที่ไปถึงที่พักรถ เฉินชางจึงไปนั่งคุยกับแม่ที่เบาะหลัง “แม่ หลังตรุษจีนผมเตรียมจะไปเมืองหลวง บ้านที่เมืองอันหยางตกแต่ง เสร็จแล้ว เฟอร ์นิเจอร ์และเครื่องใช ้ไฟฟ้ าในบ้านก็เตรียมพร ้อมแล้ว พ่อกับแม่จะย้ายมาอยู่เมืองอันหยางไหมครับ”
เรื่องนี้ติดใจเฉินชางมาโดยตลอด
ตอนนี้คุณภาพชีวิตดีแล้ว คนแรกที่นึกถึงแน่นอนว่าคือพ่อแม่
หยางจยาฮุ่ยอดยิ้มไม่ได้ “อยู่ด้วยกันไม่ได้นะ แม่สามีลูกสะใภ้ แยกกันถึงจะรักกัน แม่สามีลูกสะใภ้บ้านไหนอยู่ด้วยกันทุกบ้านแล้ว ไม่ทะเลาะกันบ้าง แม่เองก็เป็ นคนใจร ้อน เดี๋ยวแม่กับเยว่เยว่ทะเลาะ กัน ลูกจะล าบากใจ ลูกคิดดูว่าลูกจะปลอบใจใคร ปลอบใจแม่ เยว่เยว่ ต้องไม่ชอบใจแน่ แต่ถ้าปลอบใจเยว่เยว่ ลูกก็จะสงสารแม่!”
พูดจบ หยางจยาฮุ่ยก็ยิ้ม
เฉินชางจนปัญญา
ปัญหานี้คุยกันมาหลายครั้งมากแล้ว
