“สิ่งที่โรงพยาบาลเอกชนทาเรียกว่าการตลาดการแพทย์! แล้ว การตลาดการแพทย์คืออะไร ผู้ป่วยที่ขับบีเอ็มดับเบิลยูมาอยากได้ยา ราคาห้าร ้อยหยวน แต่ที่ได้มากลับเป็ นยาราคาแค่หนึ่งร ้อยหยวน คน ที่ขี่จักรยานมาจะสั่งยาให้เกินห้าสิบหยวนไม่ได้! นายต้องเข้าใจ ผู้ป่วยสิ! พูดให้เวอร ์หน่อย ถ้านายเจ๋งพอ นายก็ต้องทาให้ผู้ป่วยที่ขับ บีเอ็มดับเบิลยูมาขี่จักรยานกลับไป! แต่นายทาให้เขาเดินกลับไป ไม่ได้ แถมยังให้เขาขับบีเอ็มดับเบิลยูกลับไปอีก แบบนี้เรียกว่า ด าเนินการไม่ถึงเป้ า ให้เขาเดินกลับไปเรียกว่าด าเนินการมากเกินไป มีแต่จับจุดเรื่องระยะที่ว่านี่ให้ดีถึงเรียกว่าดาเนินการอย่างเหมาะสม!”
ค าพูดของจางฉุนทาให้พวกเฉินชางเปลี่ยนมุมมองใหม่ อดยก จอกเหล้าขึ้นมาคารวะไม่ได้
จางฉุนพูดต่อ “แน่ละ พวกเราจะอวยโรงพยาบาลไปหมดไม่ได้ ว่ากันถึงแก่นแล้วเป้ าหมายของที่นั่นก็เรียบง่ายมาก หาตังค์นั่นเอง! แล้วหายังไงล่ะ ก็หาเงินเต็มขีดจ ากัดสูงสุดภายใต้กรอบความถูกต้อง ไง!
ผู้ป่ วยมาเพราะต้องการให้วินิจฉัยโรครอบด้าน วินิจฉัยตาม ระบบ ประวัติอาการในตอนนี้กับประวัติอาการในอดีต ตรวจร่างกาย ตามระบบ ขยายโปรแกรมตรวจทั้งแล็บ เอ็กซเรย์แล้วก็อัลตร ้าซาวน์!
แบบนี้จะป้ องกันการวินิจฉัยผิด วินิจฉัยพลาด แล้วยังหาเงินเพิ่มได้ ด้วย”
พอพูดถึงตรงนี้ จางฉุนก็พูดว่า “ฉันบอกความลับสาคัญข้อหนึ่ง ให้พวกนายฟังดีกว่า!
