รักษาที่โรงพยาบาลเอกชนน่ะ ต้องเห็นผลตั้งแต่สามวันแรกที่ รักษา ถ้าไม่เห็นผลคนไข้ก็ไม่มาแล้ว! หลังจากเห็นผลก็เปลี่ยนเอา ยาที่ได้ผลออกไป แบบนี้จะได้ยืดกระบวนการรักษา แน่นอนว่าทา แบบนี้ได้แค่กับโรคเรื้อรังบางโรค ส่วนผู้ป่ วยวิกฤตต้องรีบรักษาให้ หาย
นี่ก็เงินเต็มขีดจากัดสูงสุดภายใต้กรอบความสมเหตุสมผล เลย บอกว่าถูกกฎถูกต้องแต่ไม่ถูกใจ”
จางฉุนอดพูดไม่ได้ “ฉันเล่าให้พวกนายฟังแล้วอย่าตกใจเกินไป ล่ะ! ตอนฉันเพิ่งมา มีผู้ป่วยแผลภายนอกเข้ามาตอนเจ้านายเก่าฉัน ดูแลฉันพอดี นายรู ้ไหมเขาทาไง เขาฉีดยาสลบ แถมไม่พอแค่นั้น ยัง ขยายปากแผล ให้ญาติผู้ป่ วยเห็นแผลใหญ่ๆ ท าให้เห็นเป็ นภาพติด ตาว่าอาการค่อนข้างหนัก คราวนี้ให้ผู้ป่ วยขยับมือเท้าที่ได้รับ บาดเจ็บ ผู้ป่วยก็ต้องขยับไม่ได้อยู่แล้ว ญาติก็จะคิดว่าป่วยหนัก แบบ นี้ถึงได้เงินเยอะ!”
เฉินชางเห็นจางฉุนพูดจาเปิดเผยก็ไม่ได้ขัด
สังคมนี้ก็เป็ นอย่างที่จางฉุนว่ามา ผู้ที่ประสบความสาเร็จต่าง หาทางเอาตัวรอดที่ดีที่สุดภายใต้กติกา วิธีการของจางฉุนไม่ได้ ถูกต้องและดีงามเสมอไป แต่สาหรับเขาแล้วอาจจะทาให้เขามีชีวิตที่ ดีกว่าหลายๆ คนเสียอีก
หลัวโจวฟังอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ดูออกว่าเขาไม่ตกใจ
ถึงอย่างไรทุกคนก็มีเส้นทางของตัวเอง
ว่ากันถึงแก่นแล้วใครบ้างที่ไม่มีบรรทัดฐานอยู่ในใจ
