ฉินเยว่เห็นแม่มีท่าทางเหมือนกับเด็กจึงอดไม่ไหวโทรหาเฉินชาง ทั้งที่ทาหน้าไม่ถูก แล้วยื่นโทรศัพท์ให้จี้หรูอวิ๋น “แม่พูดเอง”
จี้หรูอวิ๋นกลอกตาใส่ฉินเยว่ “แม่พูดเองก็ได้”
พอโทรติด จี้หรูอวิ๋นก็พูดทันทีว่า “เสี่ยวเฉินจ๊ะ นี่น้าเองนะ น้าขอ ถามอะไรหน่อยสิ”
“พรุ่งนี้หรือมะรืนเธอมีเวลาไหม น้าอยากยกกระชับหน้าหน่อยจ้ะ อืม!”
เฉินชางยิ้มให้ “ได้ครับ คุณน้าเมื่อไรก็ได้ครับ เอาอย่างนี้ไหม ครับ พรุ่งนี้ผมขับรถไปรับคุณน้าแล้วพวกเราไปโรงพยาบาลด้วยกัน”
จี้หรูอวิ๋นได้ยินเข้าก็ดีใจขึ้นมาทันที
ลูกเขยคนนี้ดีจังเลยนะ ยิ่งดูยิ่งชอบ!
จี้หรูอวิ๋นจึงตกลงทันที พอวางสายแล้วก็พูดขึ้นกะทันหัน “จริง ด้วย ลืมถามว่าเท่าไรเลย!”
ฉินเยว่พูดด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน “แม่! แม่จ่ายเงินเขา อย่าง กับเขาจะกล้าของั้นล่ะ…”
จี้หรูอวิ๋นหรี่ตา “มีอะไรขอไม่ได้ล่ะ ยังไงก็ออกมือซ ้ายเข้ามือขวา ทาเป็ นพิธีเท่านั้นละ”
ฉินเสี้ยวยวนได้ยินก็รู ้สึกจิตใจถูกบีบคั้นทันที!
ออกมือซ ้ายเข้ามือขวาได้ไงกัน!
พูดให้ถูกหน่อยน่าจะเป็ นออกจากมือผมไปเข้ามือลูกเขย ต่างหาก!
ฉินเสี้ยวยวนมองดูแม่ลูกคู่นี้แล้วพลันรันทดใจไปหมด
ทาไมฉันถึงเจ็บปวดขนาดนี้นะ ลูกสาวใจด าก็จริง ต่อให้ไม่ว่านอนสอนง่ายฉันก็ทนได้ ยังไงไม่ ช ้าก็เร็วก็ต้องแต่งออก แต่…
