เมียจ๋า คุณลืมไปแล้วเหรอว่ามีน้าหนึ่งใจเดียวกับใคร พวกเรา สองคนต่างหากถึงเป็ นสามีภรรยา เกื้อกูลกันไปทั้งชีวิต ตอนที่คุณ วางกับดักผม ในใจคุณไม่เจ็บปวดสักนิดเลยเหรอ
พอคิดถึงตรงนี้ เหล่าฉินก็ทอดถอนใจอย่างบอกไม่ถูก
ซื้อบ้านที่เมืองหลวงเหรอ ซื้อกับผีสิ…
ไม่ถึงครึ่งปี เงินซื้อบ้านก็คงถูกสองแม่ลูกจอมล้างผลาญคู่นี้ยัด ใส่มือเฉินชางเสียแล้ว
เหล่าฉินยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบอารมณ์
……
……
วันรุ่งขึ้น เฉินชางตื่นแต่เช ้า ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไปประจบประแจง!
ดังนั้นเขาจึงขับปอร ์เช่ พานาเมร่าของเขาไปซื้ออาหารเช ้าจาก ร ้านอาหารเช ้าส่งให้บ้านฉินเยว่
พอจี้หรูอวิ๋นเปิดประตู เห็นอาหารเช ้าของเฉินชางก็มีสีหน้ายินดี ปรีดาทันที
แต่…ไม่รู ้ท าไม เฉินชางเห็นหน้าผู้อ านวยการฉินเหมือนจะไม่ ค่อยพอใจ
เฉินชางถามฉินเยว่เบาๆ “พ่อคุณ…ยังหงุดหงิดเพราะเพิ่งตื่น เหรอ ท าไมดูไม่ค่อยพอใจเท่าไรเลย”
เหล่าฉินได้ยินพอดี ถึงกับโมโหจนความดันขึ้น!
ให้ตายสิ ไอ้เด็กเวรนี่ คุณสิที่หงุดหงิดเพราะเพิ่งตื่น! เมื่อคืนตอน นอน เมียฉันฝันละเมอถึงแต่คุณทั้งนั้น ตอนพูดอยู่ยังยิ้มด้วย
เรื่องนี้ทาให้ในใจฉินเสี้ยวยวนรู ้สึกอิจฉามากขึ้นไปอีก!
จี้หรูอวิ๋นเห็นเหล่าฉินกินเต้าฮวย จึงเอ่ยถามอย่างสงสัยว่า “เหล่า ฉิน คุณไม่ใส่จิ๊กโฉ่วเหรอ”
เหล่าฉินพูดเสียงเรียบ “เปรี้ยวพอแล้ว!”[1]
……
……
