หลังจากลงมา เฉิ นชางก็มองฉิ นเสี้ยวยวนแล้วพูดว่า “ผู้อ านวยการฉิน คุณจะขับรถหรือให้ผมขับครับ”
ทุกคนเห็นโฟล์คสวาเกน พาสสาทรุ่นเก่ากับปอร ์เช่ พานาเม ร่าเหมือนจะเลือกไม่ยากมั้ง
ไม่ผิดคาดแต่อย่างใด เฉินชางขับรถ เหล่าฉินนั่งข้างคนขับ จี้ หรูอวิ๋นกับฉินเยว่นั่งอยู่ข้างหลัง
จี้หรูอวิ๋นชื่นชมไปตลอดทาง
“ปอร ์เช่คันนี้ทั้งแตกต่างทั้งสบายเลย!”
“น้าคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะได้มีวันนั่งรถหรูแบบนี้”
ที่จริงไม่ใช่ว่าซื้อไม่ไหว แต่ครอบครัวแบบนี้ไม่เหมาะจะซื้อรถ แบบนี้
โอ้อวดตัวเกินไป
คนหนึ่งเป็ นเจ้าหน้าที่หน่วยงานรัฐ อีกคนหนึ่งเป็ นผู้อานวยการ โรงพยาบาลรัฐ
ถ้าขับรถปอร ์เช่ลงถนนจริงๆ อาจจะมีคนอิจฉาริษยาลับหลัง หา เรื่องคุณเอาได้
แต่…ตอนนี้เฉินชางขับอยู่ เลยไม่มีปัญหาไง! ตอนนี้เขาผ่าตัดครั้งหนึ่งก็ซื้อรถได้คันหนึ่ง นี่มันไม่เวอร ์อยู่แล้ว จี้หรูอวิ๋นนั่งรถหลังตรงแน่ว รู ้สึกประทับใจมาก
เหล่าฉินยังหลับตาพักสมอง กล่อมตัวเองให้พยายามปรับตัวกับ ความรู ้สึกนี้
แต่…ขณะที่เหล่าฉินมองเฉินชางที่ขับรถอยู่ก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันที
จริงด้วย!
นี่เราไปอิจฉาอะไรลูกเขยเล่า รถดีแล้วยังไง ไม่ได้เป็ นคนขับรถ ให้เราอยู่เหรอ
เหล่าฉินคิดว่าตนควรเปลี่ยนแนวคิดเสียหน่อย คนเราต้องหลอก ตัวเองให้เป็ น ระหว่างที่พูดคุยกัน ทุกคนก็มาถึงคลินิกศัลยกรรมจื้อซินแล้ว พอรถจอดสนิท ทุกคนก็เข้าไปในคลินิก พยาบาลทุกคนพลันลุกขึ้นทันที
