เฉินชางลังเลอยู่นานว่าจะไม่ไปคลินิกช่วงบ่าย! อยากจะหาใคร ไปนั่งคลินิกแทนให้จบๆ ไป
ถึงอย่างไรถ้าทั้งบ่ายไม่มีผู้ป่ วยก็น่าเสียดายเวลานี่! อย่างไร ตอนนี้เราก็อยู่ใต้คนเดียว อยู่เหนือหลายคน ส่งอินเทิร ์นไปสองสาม คนก็เป็ นเรื่องดีมากเหมือนกัน
แต่ยังไม่ทันถึงโรงพยาบาล หัวหน้าหลิวอวี้จากสานักงานแผนก คลินิกก็โทรหาเขาเอง
“เอ่อ…หัวหน้าเฉิน ตอนประชุมเมื่ออาทิตย์ที่แล้วฉันไม่ได้จัดการ ให้ วันนี้ฉันเลยตั้งใจกาชับแผนกลงทะเบียนให้จัดผู้ป่ วยเพิ่มให้คุณ หน่อย”
พอเฉินชางได้ยินก็อึ้งไปทันที “เอ่อ…ขอบคุณนะครับ หัวหน้า หลิว รบกวนคุณมากจริงๆ ครับ”
หลิวอวี้ยิ้มน้อยๆ “ไม่เป็ นไรค่ะ ไม่เป็ นไร ตอนนี้จะพูดยังไงคุณก็ เป็ นหัวหน้าแผนกฉุกเฉินของเรา ไม่มีผู้ป่ วยมันไม่เข้าท่าค่ะ
“หัวหน้าเฉินงานยุ่ง ฉันไม่คุยกับคุณต่อแล้วค่ะ จริงด้วย…ตอน ออกตรวจช่วงบ่ายพาอินเทิร ์นไปออกใบรับรองแพทย์ ทานู่นทานี่ให้
คุณสักสองสามคนนะคะ ฉันกลัวว่าคุณคนเดียวจะยุ่งจนท างานไม่ ทัน”
หลิวอวี้จัดแจงได้อย่างครบถ้วน ดูออกว่าเป็ นคนใส่ใจคนหนึ่ง!
วางสายแล้ว เฉินชางก็อดยิ้มไม่ได้
ความจริงแล้วเขายังรู ้สึกขอบคุณที่หลิวอวี้ทาดีกับตน
เขาไม่ทาให้ก็คือไม่ทาเลย แต่พอทาดีกับคุณแล้วก็มีน้าใจให้ไม่ น้อยจริงๆ
