“เสี่ยวเฉิน ทั้งชีวิตของผมมีลูกสาวที่เป็ นแก้วตา ดวงใจแค่คนเดียว ก็คือเยว่เยว่ เพราะฉะนั้นคุณจะต้องเห็นเยว่เยว่เป็ น ของมีค่าไปทั้งชีวิต ครอบครัวฝ่ ายหญิงทั่วไปจะบอกฝ่ ายชายว่าฝาก คุณด้วย แต่ผมจะไม่พูดแบบนั้น เพราะถึงแม้พวกคุณแต่งงานกัน เยว่ เยว่ก็ยังเป็ นแก้วตาดวงใจของผม”
ฉินเสี้ยวยวนอ่อนไหวเล็กน้อย ฉวยโอกาสตอนที่ดื่ม ชาปาดน้าตา “ผมจะใช ้เหตุผล ระหว่างสามีภรรยาจะไม่มีความ ขัดแย้งกันได้อย่างไร คุณท าให้เธอร้องไห้ได้ ท าให้เธอโกรธได้
ความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างสามีภรรยา ผมไม่สนใจ แต่…คุณ อย่าหักหลังเยว่เยว่ มีเพียงเรื่องนี้ที่ผมหวังว่าคุณจะไม่ทา”
ฉินเสี้ยวยวนถอนหายใจ “เราก็แก่แล้ว จุ้นจ้านกับ พวกคุณได้ไม่เท่าไรแล้ว ควบคุมเรื่องในอนาคตไม่ได้ ผมเชื่อในตัว คุณ และผมก็เชื่อสายตาของเยว่เยว่ ความจริง ตั้งแต่ที่คุณเข้ามา ผม ก็รู ้แล้วว่าคุณมาทาไม เรื่องนี้ ผมเป็ นคนตัดสินใจ ผมตอบรับคุณ!”
ตอนนี้เอง ฉินเยว่ที่ได้ยินคาพูดของพ่อก็น้าตาไหล พราก คิดไม่ถึงว่าด้วยนิสัยของพ่อจะพูดคาพูดที่ซึ้งขนาดนี้ออกมา ได้
ถ้าไม่ใช่เพราะไม่ได้วางสาย ชาตินี้ทั้งชาติฉินเยว่ก็คง ไม่ได้ยินค าพูดพวกนี้
ฉินเสี้ยวยวนพูดต่อว่า “แน่นอนว่า ผมตอบรับก็ส่วน ผมตอบรับ ความจริงขอเพียงแค่เยว่เยว่เต็มใจ คนเป็ นพ่ออย่างผมไม่ มีทางปฏิเสธแน่”
