ฉินเยว่รอแทบไม่ไหวตั้งนานแล้ว นั่งร ้องไห้ขี้มูกโป่ ง อยู่ในห้องเวร รีบพูดว่า “หนูเต็มใจค่ะ! หนูเต็มใจค่ะ!””
เสียดาย…ที่ไม่มีใครได้ยิน
จี้หรูอวิ๋นปาดน้าตา เหล่าฉินกับเฉินชางเปิดใจคุยกัน แล้ว
ได้ยินฉินเสี้ยวยวนตอบตกลง เฉินชางดีใจขึ้นมาทันที “ขอบคุณครับคุณน้า! ขอบคุณครับคุณอา!”
ฉินเสี้ยวยวนมองจี้หรูอวิ๋น อดพูดไม่ได้ “คุณก็พูดสัก หน่อยสิครับ”
จี้หรูอวิ๋นสูดจมูก “เสี่ยวเฉิน ความจริงฉันไม่เคย รังเกียจที่คุณจนหรืออะไรทั้งนั้น ฉันไม่สนใจที่คุณจน เยว่เยว่มักพูด ถึงคุณกับฉัน บอกว่าคุณอย่างโน้น บอกว่าคุณอย่างนี้ ฉันผ่านชีวิต ช่วงนั้นมาแล้ว ฉันเข้าใจดี ความจริงเยว่เยว่ชอบคุณมาก ชอบคุณ ตั้งนานแล้ว…ตอนนี้คุณไม่เลวเลย หาเงินได้และมีความสามารถ แต่ ฉันบอกไว้ก่อนเลยว่า แม้คุณไม่มีเงิน ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ขอเพียงแค่ เยว่เยว่บอกว่าดี ฉันก็จะตอบรับคุณ! ไม่มีบ้าน ฉันซื้อให้ ไม่มีรถ ฉัน ซื้อให้!
“เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ปัญหา ฉันมีลูกสาวคนเดียว จะเอา เงินให้ใครได้ เราสองคนรับเงินเดือนมาทั้งชีวิต ไม่เคยฟุ่ มเฟือย เก็บ ออมไว้ให้ใคร ก็พวกคุณไม่ใช่เหรอ ความจริงตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเห็นแก่ตัวมาก อยากให้เธอเจอคนที่รักเธอ แต่คิดอย่างรอบคอบ แล้ว อยากให้เธอเจอคนที่เธอชอบมากกว่า พวกคุณสองคนรักกัน ขนาดนี้ ฉันมีความสุขมาก”
จี้หรูอวิ๋นยิ่งพูดยิ่งมีอารมณ์ร่วม สุดท้ายก็พูดกับเฉิน ชางว่า “เสี่ยวเฉิน ฉันก็ตอบรับคุณค่ะ”
