เห็นกลุ่มบุคลากรการแพทย์งานยุ่งอยู่ คนขับรถเหล่าหยางและ เหล่าหลี่จึงยืนคุยกันอยู่ข้างๆ รถ
เหล่าหยางโยนบุหรี่หมวนหนึ่งให้เหล่าหลี่ “วันนี้ขับช ้า หน่อย”
เหล่าหลี่ใช ้เท้าถูกับพื้นถนน ก่อนจะมองเหล่าหยางแวบหนึ่ง “คุณด้วย ระหว่างทางตอนมาผมร ้อนใจมาก”
เหล่าหยางคลี่ยิ้ม “ผมบอกแล้วว่าหัวหน้าเฉินของผมอยู่ที่นี่แล้ว ให้คุณขับช ้าหน่อย”
เหล่าหลี่อดพูดไม่ได้ “ผมฟังคุณพูดถึงหัวหน้าเฉินทุกวัน สนิท ชิดเชื้อยิ่งกว่าลูกชายคุณเสียอีก!”
เหล่าหยางพ่นควันบุหรี่กลุ่มหนึ่งออกมา “ถ้าลูกชายผมเก่ง ขนาดนี้ ให้ผมเป็ นวัวเป็ นควายแลกผมก็ยอม! ผมจะบอกให้นะ เหล่าหลี่ เวลาผมไปวิ่งงานกู้ชีพกับหัวหน้าเฉิน ไม่ว่าจะเป็ นถนนบน ภูเขายาวหนึ่งร ้อยสามสิบไมล์หรือตรอกซอกซอยแปลกประหลาด กู้ ชีพฉุ กเฉินมามากมาย ผมยังไม่เคยเจอเรื่องอะไรเลย โชคดี จริงๆ!”
เหล่าหยางชูนิ้วโป้ งให้
พูดจบทั้งสองก็ทิ้งบุหรี่บนพื้นแล้วเหยียบให้ดับ “ไปกันเถอะ ขึ้น รถ กลับบ้าน! ฮ่าๆๆ…คืนหิมะตก คืนช่วยชีวิต ปลอดภัยทุก คืน!”
เหล่าหยางฮัมเพลงเดินกลับรถของตนเอง
เป็ นคนขับรถกู้ภัยก็แบบนี้แหละ เห็นคนไข้ไม่เป็ นอะไรก็ดีใจมาก แล้ว
เฉินชางหยิบการ ์ดความจาของกล้องหน้ารถออกมายื่นให้จางซู อิง “หัวหน้าจางครับ ในนี้เป็ นกระบวนการรักษาของเรา อาจช่วย อะไรคุณได้บ้าง”
จางซูอิงพยักหน้า “ได้เลย หัวหน้าเฉิน ถ้ามีโอกาสจะเชิญคุณ มาบรรยายที่แผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลแม่และเล็กประจาม
