ณฑลของ เรานะคะ”
เฉินชางคลี่ยิ้ม “หัวหน้าจางให้ความส าคัญผมเกินไปแล้ว ครับ”
จางซูอิงส่ายหน้า “ฮ่าๆ ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะคะ”
พูดจบ จางซูอิงก็ไม่มีพิธีรีตองแล้ว พลันพูดกับคนของตนเอง “ขึ้นรถ กลับโรงพยาบาลกัน!”
ขณะเดียวกัน เสี่ยวหลินก็ตัวสั่นอยู่ท่ามกลางลมหิมะ เพื่อการ กู้ภัยนอกสถานที่ เธอไม่ได้ใส่เสื้อแจ็คเก็ต
เจ้าหน้าที่ดับเพลิงโจวเจิ้งที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วร ้อนใจมาก คิดไป คิ ด ม า จู่ ๆ ก็ นึ ก ขึ้น ไ ด้ว่ า บ น ร ถ มี ผ้า ห่ ม รีบ วิ่ ง ก ลับ ไ ป เอา
เขาเกาหัวแกรกๆ อย่างเก้อเขินพร ้อมพูดกับเสี่ยวหลินว่า “เอ่อ ….ให้คุณครับ! คุณไม่ได้ใส่เสื้อกันหนาว คลุมไว้จะได้อุ่น หน่อย”
เสี่ยวหลินหมุนตัวไปมองโจวเจิ้งที่รูปร่างสูงใหญ่ รอยยิ้มเบิกบาน แล้วอดหน้าแดงไม่ได้
หัวหน้าทีมดับเพลิงมองโจวเจิ้งแล้วอดเลิกคิ้วไม่ได้ “เอ่อ…คุณรับ โจวเจิ้งเป็ นคนดีมากนะครับ ถ้าคุณยังไม่มีแฟน ก็พิจารณาได้นะ ครับ”
โจวเจิ้งก็ยิ้มเก้อเขิน
เฉินชางเองก็ยิ้ม เขาเห็นเสี่ยวหลินหนาวจนแทบทนไม่ไหวแล้ว จึงพูดว่า “หัวหน้าเหอ หัวหน้าหวังครับ เราไปก่อนนะครับ เดี๋ยวเสี่ยว หลินของเราจะเป็ นหวัด เธอยังไม่มีแฟนเลย หัวหน้าอย่างผมต้อง รับผิดชอบ!”
ทุกคนได้ยินแล้วตาเป็ นประกายทันที!
เหอทงพยักหน้าพร ้อมรอยยิ้ม “อืมๆ เสี่ยวเฉิน วันนี้…ขอบคุณ คุณจริงๆ นะครับ แล้วก็เสี่ยวหลิน คุณเป็ นฮีโร่ รีบกลับเถอะครับ เดี๋ยวเป็ นหวัดจริงๆ ผมต้องรับผิดชอบนะครั
