รงพยาบาล เวลาที่เหลือตารางก็ แน่นเอี๊ยด
ตอนนั่งอยู่ในห้องทางานก็มีคนเข้ามาให้ขอให้ผู้อานวยการลง นามไม่ขาดสาย
งานแบบนี้เขาชินแล้ว
วันนี้ก็เหมือนปกติ
เครื่องมือที่เซียวเหอเพิ่มให้กับแผนกปีที่แล้วเพิ่งดาเนินการด้าน เอกสารเสร็จ เขาจึงมาขอให้ผู้อ านวยลงนาม
ฉินเสี้ยวยวนทักทายเขาพร ้อมรอยยิ้มแล้วหยิบปากกาขึ้นเซ็น ลวกๆ
ทว่าฉินเสี้ยวยวนเพิ่งเซ็นชื่อเสร็จ ตอนที่เซียวเหอกาลังจะออก จากห้อง จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไป
เพราะเขาเห็นว่าชื่อที่ลงนามไม่ใช่ ‘ฉินเสี้ยวยวน’
แต่ทาไมยิ่งดูยิ่งเหมือน…’เฉินชาง?!’
เซียวเหออึ้งไปทันที รีบหันกลับมา “ผู้อ านวยการครับ…คุณ เซ็นชื่อผิดครับ”
ฉินเสี้ยวยวนชะงัก “อะไรผิดนะครับ”
เซียวเหอยิ้มอย่างจนปัญญา ยื่นเอกสารในมือให้ฉินเสี้ยวยวน “ คุ ณ ดู . . . ชื่อ ที่คุ ณ เ ซ็น . . . ท า ไ ม ผ ม ถึง อ่ า น ไ ม่ อ อ ก ว่ า คือ อะไร” ฉิ
นเสี้ยวยวนรับมาดูแล้วตะลึงไป!
เขาหน้าแดงขึ้นมาทันที “เอ่อ…หัวหน้าเซียวครับ คุณไปถ่าย เอกสารมาอีกฉบับนะครับ ผมเขียนผิด”
พูดจบก็ฉีกท าลายหลักฐานไปเสีย
หลังจากเซียวเหอจากไป ฉินเสี้ยวยวนก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง ทันทีว่าแล้วว่าทาไมช่วงนี ้จิตใจไม่อยู่กับเนื ้อกับตัว ที่แท้ก็เพราะเจ้า หมอนั่น
คิดไปคิดมา เหล่าฉินอดยิ้มไม่ได้
กลางวันมีผู้นาอาวุโสคนหนึ่งเรียกฉินเสี้ยวยวนออกไปกินข้าว เขาไม่ได้ปฏิเสธ
ตอนแรกเขาเป็ นหัวหน้าหน่วยงานสื่อสาร หลังจากนั้นก็ดารง ตาแหน่งนายกเท
