เหอทงเองก็ไม่ได้ไปไหน เขาจ้องรถตาไม่กะพริบ
ข้างๆ ยังมีหัวหน้าของทีมดับเพลิงอีกทีม ทีมดับเพลิงของพวก เขากาลังดาเนิ นการจัดการรถเพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุที่ไม่ จ าเป็ น
เหล่าหยางเห็นคนพวกนี้ไม่ได้พูดอะไรก็หยิบบุหรี่ของตนขึ้นมา ยื่นให้คนละมวน
พวกเขาชะงักไปเล็กน้อย ต่างรับไป
เหล่าหยางถือไฟแช็ก เมื่อเปลวเพลิงลุกไหม้ เขาก็ทยอยเข้าไป จุดให้ทีละคน
เหล่าหยางมองชายหนุ่มอยู่นาน เขาพ่นควันบุหรี่กลุ่มหนึ่ง ออกมา ก่อนจะปลอบใจว่า “พ่อหนุ่ม จะบอกให้นะ หัวหน้าเฉินพึ่งพา ได้!”
ประโยคนี้ทาให้มือที่ตอนแรกถือบุหรี่อย่างสั่นเทาสงบลง เล็กน้อย
เหอทงลังเลครู่หนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร แต่สูบบุหรี่เข้าปอดลึกๆ ทีหนึ่ง แล้วค่อยๆ พ่นออกมา
ทุกคนต่างรอเป็ นเพื่อนชายหนุ่มอย่างกังวล
ชายหนุ่มเหมือนจะรู ้สึกถึงความอบอุ่น ในใจทั้งประหม่าทั้ง ซาบซึ้ง
หิมะตกโปรยปราย ก่อนจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ บนร่างของทุกคน เต็มไปด้วยหิมะ
ตอนนี้เอง รถกู้ภัยศูนย์ 120 คันหนึ่งขับเข้ามาด้วยความเร็ว สูง
รถเพิ่งจอดสนิท ประตูเบาะหลังก็ถูกเปิดออกทันที!
หญิงชุดขาวสี่ห้าคนถือเครื่องมือต่างๆ พุ่งเข้ามา สีหน้าของแต่ ละคนกังวลและร ้อนรนเต็มประดา!
“หัว ห น้า เ ห อ โ ร ง พ ย า บ า ล แ ม่ แ ละ เ ด็ ก ป ระ จ า มณ ฑ ล มาแล้ว!”
…… เสียงใสกังวานของหญิงสาวหลายคนดังขึ้น พวกเธอปรากฏตัว ราวกับผู้กอบกู้ชีวิต ชายหนุ่มน้าตาไหลออกมา!
