นี่เป็ นครั้งแรกที่เขารอคอยการมาเยือนของคนกลุ่มหนึ่งขนาด นี้
ท่ามกลางลมหิมะ ชุดสีขาวกับหิมะเป็ นสีเดียวกัน
คนทั้งกลุ่มพุ่งเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความอบอุ่น นี่แหละที่เรียกว่าทีมกู้ภัย
ทีมแม่ทัพที่มาจากแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลแม่และเด็กประจา มณฑล
เหอทงเองก็มีสีหน้าตื่นเต้น รีบพูดว่า “หัวหน้าจาง คุณมาด้วย ตัวเองเลยเหรอครับ!”
ผู้หญิงผมสั้นอายุประมาณห้าสิบกว่าปี คนหนึ่งพยักหน้า “เสียเวลามานานขนาดนี้ ขอโทษจริงๆ ค่ะ คนไข้อยู่ไหน คะ”
“เสี่ยวเฉิน! เปิดประตู หมอโรงพยาบาลแม่และเด็กประจ ามณฑล มาแล้ว!”
ความจริงเหอทงไม่ค่อยเชื่อนักว่าเฉินชางจะทาคลอดเป็ น…แต่ สถานการณ์ในตอนนั้น ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ
พูดตรงๆ ก็คือไม่มีทางเลือก ตอนนี้… ตอนนี้เอง เฉินชางเปิดประตู ทุกคนจ้องเขา
ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ถามว่า “คุณหมอ…คุณหมอ! ภรรยา… ภรรยาผ มเธอ…”
ชายหนุ่มสีหน้าหวาดกลัว ตกใจจนพูดไม่ออก
เฉินชางยิ้มปลอบใจ “ไม่เป็ นอะไรครับ ปลอดภัยทั้งแม่และเด็ก อ้อ เป็ นเด็กผู้ชายนะครับ!”
หลังจากพูดจบ เฉินชางก็มองแพทย์หญิงและพยาบาลที่พุ่งมา “หลังจากนี้ ต้องรบกวนอาจารย์ทุกท่านแล้ว”
จางซูอิงเงยหน้าขึ้นมองหมอหนุ่มคนนี้ แม้ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า “ขอบคุณคุณมาก พ่อหนุ่ม!”
เฉินชางพยักหน้าพร ้อมรอยยิ้ม “เสี่ยวหลิน อาจารย์หมอแผนก สูตินรีเวชมาแล้ว คุณลงมาเถอะ”
