บทที่ 572 เจ้าขุนนางเลอะเลือน
เถ้าแก่ถังมีความมั่นใจต่อเรื่องนี้เต็มเปี่ยม
เพราะจูเอ้อร์เม่ยตายแล้ว พ่อลูกสกุลเฉียนก็ตายแล้ว ทั้งยังตายอยู่ในเรือนสกุลจู ‘จูต้าเหนียง’ ผู้นั้นจะเก่งกล้าสามารถเพียงไหนก็ไม่อาจปัดความเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไปได้
ตราบใดที่นางไม่อาจพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง เขาก็มีวิธีการมากมายที่จะทำให้สกุลจูมอบ ‘สูตรอาหาร’ ออกมา
พี่เป้าก็เป็นเพียงนักเลงหัวไม้คนหนึ่ง กำจัดทิ้งเสียก็จบ
ตระกูลซุนอาจยุ่งยากอยู่บ้าง แต่จะยุ่งยากเพียงใด อีกฝ่ายยังจะข่มเขาที่เป็นงูดินเจ้าถิ่นได้หรือ?
นอกจากนี้ เขายังสืบมาแล้ว ตระกูลซุนก็เป็นแค่สุนัขตกน้ำที่ถูกคนไล่กลับมา พวกนั้นจะต้องอยากกลับไปแน่นอน
ยามนี้ ถ้าเขาหยิบยื่นเส้นสายให้ ขอแค่สูตรอาหารครึ่งเดียว ตระกูลซุนยังจะไม่ปัดบั้นท้ายจากไป?
ควรทราบว่าก่อนหน้านี้ที่ตระกูลซุนจับมือกับพวกพี่เป้าและสกุลจู ยังได้ผลประโยชน์ไม่ถึงครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ
ส่วนนายอำเภอ…
ปิดคดีใหญ่เช่นนี้ได้ก็คือผลงานของนายอำเภอมิใช่หรือไร?
มิหนำซ้ำ ถ้าเขากับตระกูลซุนผงาดขึ้นมาได้ สำหรับนายอำเภอแล้วก็คือเส้นสายอย่างหนึ่งไม่ใช่หรือ?
เถ้าแก่ถังใคร่ครวญทั้งหมดนี้มาแล้วเป็นอย่างดี
ส่วนการคาดการณ์ที่เลวร้ายที่สุดก็คือ แผนร้ายไม่ประสบผลสำเร็จ
แต่แล้วอย่างไรเล่า?
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้ออกหน้าจัดการเรื่องนี้โดยตรง เพียงชักใยอยู่เบื้องหลัง
อย่างมากก็บอกว่าเป็นฝีมือของคนพวกนั้น เท่
