้ ท่านทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”
เสียงเคาะไม้สถิตยุติธรรมดังขึ้น นายอำเภอไต้ตวาดมาอีกครั้ง “คุกเข่า!”
เถ้าแก่ถังไม่พอใจ แต่เมื่อนึกถึงสถานะของตนเองก็จำต้องคุกเข่าลงแต่โดยดี “ผู้น้อยถังหัวชิง คารวะใต้เท้า”
“ถังหัวชิง ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง มีคนฟ้องว่าเจ้าใส่ร้ายจูต้าเหนียงจากหมู่บ้านสกุลจู ทำลายชื่อเสียงอันดีงามของผู้อื่น ทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ลดละ เจ้าจะยอมรับหรือไม่?”
“ผู้น้อยไม่ยอมรับ” เถ้าแก่ถังเห็นว่านายอำเภอไต้ไม่ได้บอกให้เขาลุกขึ้นจึงไม่กล้ายืน
แต่ไฟโทสะลุกโหมสุมทรวง ได้แต่ก่นด่าในใจ
มารดามันเถอะ!
เป็นขุนนางมาตั้งหลายปี แต่ยังดักดานเป็นแค่นายอำเภอในสถานที่เล็ก ๆ แบบนี้ สมแล้วที่เป็นพวกโง่คนหนึ่ง!
ถ้าข้าออกไปได้ จะเขี่ยเจ้ากระเด็นจากตำแหน่งเลยคอยดู
แม้ในใจจะเต็มไปด้วยไฟโทสะ แต่กลับไม่แสดงออกทางสีหน้าแม้แต่น้อย แสร้งถามนายอำเภอไต้อย่างพินอบพิเทาว่า เชิญตนมา ‘สอบถาม’ ไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงกลายเป็นการ ‘กล่าวโทษ’ ไปเสียแล้วเล่า?
ใส่ร้ายจูต้าเหนียงอะไรกัน เขาไม่รู้จักคนผู้นี้ด้วยซ้ำ แล้วจะใส่ร้ายได้อย่างไร?
อย่างนี้มันเหมือนดังคำกล่าวที่ว่า คนนั่งอยู่ในบ้าน หายนะพลันตกลงมาจากฟ้าชัด ๆ เลยนี่นา
เขายังบอกให้นายอำเภอไต้เชิญคนที่ฟ้องเขาออกมา เขาจะสอบถามต่อหน้าคนผู้นั้น
“ได้ ข้าจะเบิกตัวนางออกมาเดี๋ยวนี้” จากนั้น นายอำเภอไต้ก็กล่าวออกไปข้างนอกเสียงดังว่า “เบิกตัวผู้ต้องสงสัยจูต้าเหนียง”
ผ่าน
