มล็ดทานตะวันอยู่ว่า “ลุงหยางคะ ตรงตาแหน่ง สองร ้อยเมตรใต้ทางด่วนระหว่างเมืองเกิดอุบัติเหตุรถชนซ ้อนคัน หัวหน้าเหอให้เราออกเดินทางโดยเร็วที่สุดค่ะ”
หลังจากพูดจบ เสี่ยวหลินวิ่งเข้าห้องทางานหมออย่างเร่งรีบ
เหล่าเหอได้ยินแล้วก็มึนงงไปทันที!
โธ่เอ๊ย พูดถึงก็มาเลย ทำไมผมปากศักดิ์สิทธิ์แบบนี้!
พูดถึงตรงนี้ เหล่าหยางก็ยัดถั่วลิสงกาหนึ่งเข้าปาก พูดกับฉินไท่ ซานว่า “เดี๋ยวผมเอาเหล้ามาให้ขวดหนึ่ง!”
พูดจบเขาก็ม้วนเสื้อผ้า ลุกขึ้นวิ่งไปที่รถเบนซ ์214 ของเขา!
เฉินชางได้ยินแล้วรีบลุกขึ้นเตรียมของสิ้นเปลืองอย่างพวกผ้า ก๊อซจานวนมากแล้วรีบวิ่งไปขึ้นรถกู้ภัย
ตอนนี้ทุกคนต่างตึงเครียด
อุบัติเหตุรถชนซ ้อนคันใต้ทางด่วน ทุกคนต่างรู ้ว่าอันตรายแค่ ไหน
ตอนนี้อากาศข้างนอกหนาวมาก โชคดีที่ในรถรักษาอุณหภูมิได้ ดี เฉินชางใส่แค่เสื้อกาวน์ก็ไม่รู ้สึกหนาวแล้ว
เฉินชางมองเสี่ยวหลินแวบหนึ่งแล้วอดถามไม่ได้ “ทาไมไม่ใส่เสื้อ แจ็กเก็ตครับ”
เสี่ยวหลินส่ายหน้า “ใส่ออกไปเอายายังพอได้ค่ะ ไม่เร่งรีบ แต่ถ้า ต้องเดินทางใส่ไม่ได้เลยเชียว เทอะทะเกินไป เคลื่อนไหวไม่สะดวก เลย”
คาพูดของเสี่ยวหลินทาให้เฉินชางอดขาไม่ได้ “เสี่ยวหลิน คุณมี แฟนหรือยัง ให้ผมแนะน าให้ไหมครับ”
เสี่ยวหลินหน้าแดงขึ้นมาทันที “หัวหน้าเฉิน คุณต้องหาคนที่ ซื่อสัตย์ให้ฉันนะคะ!”
เฉินชางอดขำไม่ได้
ตอนนี้เอง คนขับรถเหล่าหยางก็พูดอย่างโมโห “เวรเอ๊ย หิมะตก แล้ว!”
[1]放气
