ตอนนี้คนส่วนใหญ่เชื่อการวินิจฉัยของศาสตราจารย์ตู้ไปแล้ว เพราะพวกเขาเห็นว่าการสวมบทตัวละครอื่นมาพูดคุยทาเรื่องต่างๆ เป็ นเรื่องพิกลนัก หวังเชียนเบิกตากว้าง มองดูโจรคนนั้นอย่างเหลือเชื่อ คิดไม่ถึง ว่าจะยังเจอเรื่องแบบนี้ในชีวิตจริงได้ ในที่สุดตอนนี้ชายคนนั้นฟื้นก็ขึ้นมาแล้ว เขาค่อนข้างกระอักกระอ่วน มือทั้งสองกุมหน้า นิ้วมือแทรกเข้า ไปกลุ่มผมยุ่งเหยิงสีดอกเลา สถานการณ์ในตอนนี้ เขาอยากหนีก็ย่อมหนีไม่พ้นเสียแล้ว จางเค่อฉินชิงพูดก่อน “คุณยังมีอะไรอยากพูดอีกไหม หยวน ฮุย!” จางเชียนเดาว่าถ้าตอนนี้เขาอยากพูดอะไรสักอย่าง จะต้องพูด ว่าคนเขียนบทท าร ้ายแน่!
ถึงยังไงผมก็มองว่ามันเป็ นซีรีส์อาชีพ คุณดันมาแหกตาผม…
หยวนฮุยไม่ส่งเสียง จางเค่อฉินอดพูดไม่ได้ “อู๋กัง พาตัวไป กลับ เข้าสถานีก่อน”
“เอ่อ หัวหน้าทุกคนยุ่งกันหมด ขอบคุณพวกคุณที่ช่วยผม วินิจฉัย วันนี้ทาพวกคุณวุ่นวายเสียแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะเจอเรื่องแบบ นี้”
พอพูดจบ จางเค่อฉินก็แค่นหัวเราะ “ไอ้เด็กเวร ยังนิ่งอยู่ทาไม เสพติดการนอนโรงพยาบาลเหรอ”
ใต้หล้าไพศาล พิสดารประดามี!
โลกนี้คนแบบไหนก็มีจริงๆ ด้วย ช่วงก่อนหน้านี้ก็เห็นมีคนคิดว่า ตัวเองข้ามเวลามา ถึงกับเชื่อว่าถ้าถูกสายฟ้ าฟาดจะข้ามไปต่างมิติ ได้
คิดไม่ถึงว่าโทรทัศน์ก็มีประสิทธิภาพแบบนี้ด้วย คิดจริงหรือว่า ตัวเองจะแกล้งป่วยได้
นี่มันมิเรอร ์ซินโดรมที่ไหน ดราม่าคิงซินโดรมต่างหาก! แต่ทาไมตอนนี้ควา
