ที่จริงตอนนี้เฉินชางก็ดูออกแล้ว สิ่งที่จางเค่อฉินสงสัยในตอนนี้ ก็คือ หยวนฮุยคนนี้แกล้งทาเป็ นโรคประสาทหรือไม่กันแน่
ในตอนนี้เอง จู่ๆ แผนกฉุกเฉินก็มีผู้ป่วยเข้ามาคนหนึ่ง
พอเข้ามาแล้วก็เริ่มหายใจหอบเสียงดัง มือทั้งสองบีบคอไว้ “หมอ …ช่วยผมด้วยๆ…ผมหายใจไม่ออก!”
เฉินชางหน้าเปลี่ยนสีทันทีไม่ว่าหยวนฮุยจะเป็ นผู้ป่ วยหรือไม่ คนนี้ก็เป็ นผู้ป่วยแน่ๆ
หวังเชียนเห็นเสื้อถูก ‘เจ้าหัวหงอก’ คนนั้นกอดเอาไว้ก็จนใจ พา ชายคนนั้นเข้าห้องฉุกเฉินทันที
หลังจากตรวจดูจึงพบว่าเป็ นผู้ป่วยแพ้กุ้งเครย์ฟิช คอก็เลยบวม
พอรักษาอาการแพ้แล้ว ไม่นานผู้ป่วยก็อาการคงที่
แต่ตอนนี้เอง อู๋กังพลันรีบร ้อนวิ่งเข้ามาในห้องฉุกเฉิน
“หัวหน้าเฉิน! คุณรีบมาดูเร็ว หยวนฮุยคนนั้น…เขา…”
เฉินชางเห็นว่าอู๋กังอึกอักพูดที่มาที่ไปไม่ได้ จึงวกกลับไปใน
แผนกทันที
ทันใดนั้นก็เห็นหยวนฮุยนอนอยู่กับพื้น มือทั้งสองบีบคอไว้
“หมอ! ช่วยผมด้วย! ช่วยผมที…ผมหายใจไม่ออกแล้ว!”
เฉินชางกับหวังเชียนสบตากัน ผงะไปเล็กน้อย
แต่…
คราวนี้ หวังเชียนมองดูเสื้อกาวน์ที่ถูก ‘เจ้าหัวหงอก’ โยนลงไปถู
กับพื้นแล้วเจ็บปวดใจไม่หยุด
ไอ้หมอนี่ จงใจแหงเลยสิ!
แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง ส่งไปที่ห้องฉุกเฉินดูก่อนดีกว่า
ถ้าเกิดป่วยจริงขึ้นมาล่ะ
คนเป็ นหมอ จะบอกว่าคุณเป็ นนักโทษเลยไม่รักษาให้ก็ไม่ได้อยู่
ดีใช่ไหม
นี่มันไม่เหมาะสม!
แต่…
