เฉินชางกับหวังเชียนแบกชายคนนี้มาตรวจที่ห้องฉุกเฉิน
ความดันปกติ!
ค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนปกติ!
หัวใจเต้นปกติ!
หายใจ…หอบถี่…อาจจะแกล้งทา!
เพราะตรวจหาร่องรอยความผิดปกติไม่เจอสักนิดเลยนี่นา…
ขณะนี้เอง หัวหน้าตู้จากแผนกประสาทวิทยาก็เดินเข้ามา ที่
ตามมากับเขายังมีหัวหน้าหลู่ซิ่นจากแผนกศัลยกรรมประสาทด้วย
ตู้เจวียนหงเอ่ยถามทันที “เสี่ยวเฉิน ผู้ป่วยเป็ นอะไรเหรอคะ”
คราวนี้พวกจางเค่อฉินจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในนี้ให้ฟังโดย
ละเอียด!
พวกเขาเป็ นพยานผู้เห็นเหตุการณ์
พอพวกเขาเล่าจบ จู่ๆ หลู่ซิ่นก็ตาเป็ นประกาย “อาการคุ้นจัง!”
หวังเชียนกลับมาที่แผนก เขาโยนเสื้อกาวน์ของตนเข้าเครื่องซัก
ผ้าข้างนอก จากนั้นจึงเปลี่ยนชุดกาวน์ตัวใหม่เข้ามา
ปากยังบ่นเจ้าหงอกคนนี้ด้วยความขุ่นเคือง หงุดหงิดใจไม่หาย
ตู้เจวียนหงพลันถามขึ้นว่า “ผู้ป่วยล่ะคะ”
เฉินชาง “นอนอยู่…ไม่สิ สลบไปแล้วครับ!”
แต่สัญญาณชีพปกติ ภาพคลื่นไฟฟ้ าหัวใจก็ด้วยสลบไปแบบนี ้
เชื่อเขาเลย
หวังเชียนวาดนิ้วเป็ นรูปปาก “แกล้งทา!”
ทุกคนอดยิ้มน้อยๆ ไม่ได้
แต่ตอนนี้เอง หลู่ซิ่นพลันนิ่วหน้าเอ่ย “พวกคุณรู ้หรือยังว่าเขา
กาลังเลียนแบบอาการป่วยของคนที่เขาพบเห็น”
ตู้เจวียนหงส่ายหัว “ไม่ๆๆ ที่เขาเลียนแบบไม่ใช่แค่อาการ กระทั่ง
อาชีพ นิสัย รวมถึงพฤติกรรมเด่นของคนอื่นยังสวมบทบาทตาม!”
