ำสำมสี่เดือนแล้วมั้ง
“จะว่ำไปก็ละอำยใจ เรื่องเมียผม ผมยังช่วยอะไรไม่ได้เลย เห็น เขำยุ่งขนำดนั้นทุกวันแต่ผมก็ไม่มีปัญญำช่วย”
พูดมำจนตอนนี้ เหล่ำเฉินค่อนข้ำงหมดอำลัยตำยอยำก “เสี่ยว เฉิน ตอนนั้นผมไม่ได้บอกคุณเหรอว่ำอย่ำหำคนที่เก่งกว่ำคุณเกินไป ไม่ใช่แค่เพรำะระยะห่ำง แต่เพรำะบำงครั้งตอนที่คุณเห็นเขำยุ่งไม่ หวำดไม่ไหว หรือประสบกับปัญหำเข้ำ แต่คุณกลับช่วยเขำไม่ได้ ควำมรู ้สึกไร ้อำนำจแบบนี้มันคับข้องใจมำกจริงๆ!”
ขณะที่พูดเช่นนี้ เหล่ำเฉินก็อดพ่นหำยใจยำวๆ ออกมำไม่ได้
เขำก็มีควำมสำมำรถจ ำกัด ตอนนั้นที่สลบไปกับเตียงผ่ำตัดก็ เพรำะกดดันเกินไปทั้งเรื่องงำนและชีวิตส่วนตัว แถมยังอยำกช่วย ภรรยำคลี่คลำยอุปสรรค นี่ทำให้เขำไม่ได้พักผ่อนดีๆ มำนำนแล้ว
เฉินชำงเห็นสภำพเหล่ำเฉินเป็ นแบบนี้ก็อดเอ่ยขึ้นมำไม่ได้ว่ำ “หัวหน้ำ…ถ้ำทำงภรรยำคุณจะขำดเงินทุนอย่ำงรุนแรง ผมยังมีอยู่นิด หน่อย ไม่งั้นคุณเอำไปใช ้ก่อนไหม”
เหล่ำเฉินส่ำยหัวแล้วยิ้มให้ “ไม่ต้องหรอก ตอนนี้ยังไม่ใช่ปัญหำ เรื่องเงิน แล้วก็ไม่ใช่ปัญหำที่เงินสองสำมล้ำนจะแก้ได้ด้วย”
พูดถึงตรงนี้ เหล่ำเฉินก็มองเฉินชำง ยิ้มให้อย่ำงซำบซึ้ง เก็บของ เสร็จก็เตรียมตัวเลิกงำน
เฉินชำงถอนหำยใจ ควำมจริงแล้ว…หัวหน้ำเฉินดีกับเขำจริงๆ
เมตตำให้ควำมรู ้และปลูกฝังบ่มเพำะ…
ช่วงเวลำสำมปีที่ผ่ำนมำ ไม่ด้อยไปกว่ำควำมผูกพันแบบศิษย์ อำจำรย์ทั่วไปแล้ว
ถ้ำตัวเองช่วยเขำได้ เฉินชำงก็ยินดี
