ารสื่อสารและอบรมสั่งสอนลูก ผมกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับเขา จึงฝากงานที่บริษัทไว้กับตัวแทน ส่วนผมมาเป็นผู้จัดการให้เขา อยู่เคียงข้างเขา หลายปีมานี้ อาการของเขาก็ดีขึ้นเรื่อยๆ พฤติกรรมการใช้ชีวิตก็กลับสู่สภาวะปกติ น้อยมากที่เขาจะมีปฏิสัมพันธ์กับพวกคนไม่ดี เขาออกไปไหนผมก็ไปด้วย”
หลังจากฟังจบ เฉินชางขมวดคิ้ว เขาพบว่า…ความคืบหน้าในระบบไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เลย
อวี๋อิงไฉพลันถาม “หรือจะเกี่ยวข้องกับประวัติการเสพยาครับ”
เฉินชางไม่ได้ปฏิเสธ แต่ไม่มีการกำเริบมาเป็นเวลาห้าปี ยากที่จะตัดสินว่ามีปัญหาหรือไม่
คิดถึงตรงนี้ จู่ๆ เฉินชางก็ถามว่า “ก่อนเขาป่วยมีสัญญาณอะไรบ่งบอกไหมครับ”
อวี๋อิงไฉคิดๆ แล้ว จู่ๆ ก็พูดว่า “อ้อ เพราะเขาร้องเพลงต้องใช้เสียงมากจึงมักจะไอ เพื่อนที่ต่างประเทศของเขาส่งยาแก้ไอมาให้ ผลลัพธ์ใช้ได้เลย เขาดื่มอยู่บ่อยๆ แต่วันนี้หลังจากจบรายการ เขาง่วงมากอยากนอน แต่นอนไม่หลับ ผมให้เขากินเอสโซพิโคลนไปเม็ดหนึ่ง หลังจากนอนไปหนึ่งชั่วโมง จู่ๆ เขาก็ตกจากเก้าอี้ในรถตู้พี่เลี้ยง!
ผมตกใจมาก เขาเองก็ตื่นขึ้นมา รู้สึกเวียนหัวมาก ไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว เลยรีบส่งตัวมาที่โรงพยาบาลอันดับสอง ตอนที่อยู่บน
