น้อยตนก็เป็นหัวหน้าคนหนึ่ง ไม่มีคนไข้แม้แต่คนเดียว เสียหน้ามากนะ…อย่าให้ใครมาเห็นเชียว!
คิดถึงตรงนี้ เฉินชางจัดหน้ากากอนามัยให้กระชับ อยากบังหน้าตัวเองไว้
ตอนที่เฉินชางเบื่อจะขาดใจเตรียมจะยอมแพ้นั่นเอง
จู่ๆ พี่สาวคนหนึ่งเดินเข้ามา เฉินชางเผยสีหน้าดีใจทันที!
เปิดประเดิมแล้ว อย่างน้อยก็มีคนมาแล้ว!
“สวัสดีครับ เชิญนั่งครับ”
พี่สาวคนนั้นดูเก้อเขินมาก “คุณหมอคะ…ฉัน…”
เฉินชางเผยรอยยิ้มที่คิดไปเองว่าเบิกบานมากแล้ว “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ มีอะไรที่หมอพอจะช่วยได้ไหมครับ”
พี่สาวยิ้มอย่างลำบากใจ “คุณหมอคะ ฉันขอนั่งตรงนี้สักแป๊บได้ไหมคะ ข้างนอกคนเยอะ ไม่มีที่นั่ง ฉันยืนจนปวดเอวแล้วค่ะ”
เฉินชางพบว่า ตนดีใจไวไป
……
เรื่องแบบนี้ หลังจากเกิดขึ้นหลายครั้ง ในที่สุดเฉินชางก็มีคนไข้คนแรกแล้ว
เด็กหนุ่มที่อายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปีคนหนึ่ง หลังจากเข้ามาอย่างเร่งรีบก็บอกเฉินชางว่า “คุณหมอครับ! ผมไม่สบาย!”
เฉินชางดีใจขึ้นมาทันที ในที่สุดก็มีคนไข้แล้ว!
“เชิญนั่งก่อนครับ ไม่สบายตรงไหนครับ”
เด็กหนุ่มยังเป็นนักเรียนมัธยมปลาย สวมชุดนักเรียน “ผม…ไม่สบายตรงหัวใจครับ!”
เฉินชางชะงักไป เด็กขนาดนี้ก็มีโรคหัวใจแล้วเหรอ
“อ้อ เป็น
